DIARIO DE UNA MOTOCICLETA

El relato se basa en el diario de viaje que llevó Ernesto Guevara en su primera gran travesía, que a los 23 años y junto a Alberto Granado, recorrió Argentina, Chile y Perú. Y es en el transcurrir del film (del viaje) que los estratos conscientes del joven Ernesto comienzan a complejizarse, y su identidad a constituirse. El momento en el que el Che comienza a convertirse en el Che, dejando atrás a Ernesto (tímido estudiante de medicina, de familia, novia y hábitos burgueses). Es sobre la “toma de conciencia” del Che de lo que habla el último film de Salles. De su concientización social, su salir del cascarón familiar y social y conocer (chocarse) con otras formas de vidas posibles, y de las injustas consecuencias que estas elecciones posibles pueden acarrear. Este es el tema de la película, la excusa, la coartada de Salles para retomar el road movie, y expandirlo más allá de las fronteras y caminos brasileros. Es una película que narra parte de la vida del revolucionario argentino Ernesto "Che" Guevara y sus viajes de juventud con su amigo Alberto Granado a través de Sudamérica. Protagonizan la película Gael García Bernal que interpreta a Ernesto Guevara y Rodrigo de la Serna a Alberto Granado.
Poco antes que Ernesto termine sus estudios de medicina, él y su amigo Alberto dejan Buenos Aires para viajar por el continente buscando diversión y aventuras para finalmente llegar a Venezuela. Su transporte es una antigua motocicleta Norton, de Alberto, conocida como La Poderosa.
Durante el viaje, ellos entran en contacto con la pobreza y el sufrimiento. Se ofrecen como voluntarios en una colonia de leprosos en el norte de Perú. Esta experiencia, entre otras, cambian el modo de ver al mundo de Guevara, sirviendo para empezar a cambiar al joven Ernesto en el "Che" Revolucionario al que se convirtiera unos años después. En un viaje que dura unos seis meses, Ernesto y Alberto recorren más de 12.000 kilómetros, desde la Argentina pasando por Chile, Perú, y Colombia hasta llegar a Venezuela en junio de 1952. Y será una invitación de trabajo en Caracas, lo que decide a Granado a despedirse de su amigo. No antes de 8 años será cuando se reencuentren, cuando el pasante de medicina Ernesto se ha convertido en el mítico Che Guevara.

Frases famosas:

• Deja que el mundo te cambie... y podrás cambiar al mundo
• Hay que luchar por cada bocanada de aire... y mandar la muerte al carajo
• Yo ya no soy yo, por lo menos no soy el mismo yo interior



Fernando Roldán

CENTAUROS DEL DESIERTO

The Searchers, (conocida en Chile, México, Argentina como Más corazón que odio y como Centauros del desierto en España) es una película basada en la novela de Alan Le May. Se la considera uno de los grandes westerns de la historia del cine; Steven Spielberg dijo sobre esta película que era "la mejor película de la historia". Fue rodada íntegramente en exteriores naturales de gran belleza. Su argumento es el siguiente:Tres años después de la finalización de la guerra de Secesión, Ethan Edwards vuelve a su querido hogar formado por su hermano Aaron, su cuñada Martha, sus dos sobrinas Lucy y Debbie y un muchacho medio mestizo llamado Martin. Lucy está prometida a un joven muchacho llamado Brad, cuya familia vive cerca, mientras que Laurie, la hermana de Brad, está enamorada de Martin. Entonces la casa, situada en una hermosa llanura del desierto es atacada por los comanches liderados por Cicatriz. Matan a toda la familia y raptan a Debbie. Aquí es dónde empieza la aventura de Ethan y Martin que persiguen a los indios a través del continente americano para recuperar a Debbie, quien en el momento del rescate sufre una división ideológica, pues se ha criado con los indios y mantiene una posición defensiva hacia su familia.
De toda la larga serie de westerns filmados por John Ford a lo largo de su extensa carrera, The Searchers destaca por su excelencia técnica y estilística, de notable influencia posterior dentro del cine de acción y otros géneros como la ciencia ficción (en menor medida). Las espectaculares secuencias de acción de la cinta, díganse las rápidas persecuciones a caballo o los combates contra la tribu de Scar, fueron en su tiempo revolucionarias por su concepto fotográfico y su edición veloz, fomentando la sensación de ritmo con el empleo eficaz de la música del gran Max Steiner y la banda de sonido. Además, la utilización por parte del director de la voz en off (la carta de Martin leída por Laurie), la profundidad de campo, y otros recursos narrativos, contribuye decisivamente a la aceleración del relato y a su fluidez, que incluso hoy, más de cincuenta años después, logra seguir atrapando espectadores y permanece en el agrado de muchos.

Fernando Roldán

LOS EDUKADORES

Jan, Peter y Jule son tres jóvenes rebeldes que sueñan con cambiar el mundo. Jan y Peter se convierten en Los edukadores, los misteriosos autores de actos poéticos y no violentos con los que quieren desestabilizar y avisar a los ricos de que sus días de bonanza están contados. Pero todo se complica cuando la vulnerable Jule se enamora de los dos chicos. Una decisión imprudente acaba por ponerles en peligro. El plan no sale como estaba previsto, y lo que nunca debió ser un secuestro acaba por enfrentar a los tres jóvenes idealistas con los valores de la generación en el poder.
El esperpento comienza aquí, pues la siguiente mitad de la película transcurre entre largos y profundos discursos sobre la moral pequeño burguesa, la opresión social y cómo las drogas le roban la energía revolucionaria al proletariado (cito textualmente). Lo propio de unos chavales muy concienciados. Al principio de la película los podemos ver protestando delante de una tienda de calzado deportivo porque las grandes marcas obligan a trabajar a los niños. Toda esta conciencia traspira por toda la película. Mientras tanto, Hardenberg (Burghart Klaussner) poco a poco comienza a caer en los ideales de los chavales y a recordar con cierto anhelo su pasado de hippie del 68, aunque su personaje está ahí para dar la respuesta negativa a los protagonistas, que son portadores de la gran verdad liberadora, y no le queda más remedio que seguir defendiendo su visión de la vida y de cómo el sistema engulle a todo lo que se le opone.
En fin, un filme sin desperdicio del que se pueden extraer numerosas ideas, siempre y cuando el espectador no se quede en la visión superficial del mismo.


Fernando Roldán

PEQUEÑA MISS SUNSHINE

La historia del film sigue el siguiente patrón. Se trata de una familia compuesta por una ama de casa, el personaje más normal de todos; un adolescente que lleva meses haciendo voto de silencio, su hermana que se presentará a un concurso infantil de misses, el abuelo de ambos expulsado del asilo por esnifar heroína, el padre, un fracasado que sólo habla de ser un ganador en la vida, y el hermano de éste, un gay deprimido que ha intentado suicidarse porque no es correspondido por el hombre de quién se ha enamorado. Todos ellos viajarán en una camioneta destartalada para que la pequeña del hogar se presente a ese concurso infantil.La película podría incluirse dentro del subgénero de las películas de carretera, y como tal nos ofrece no sólo un viaje físico sino también emocional, a través de los sentimientos, dudas y sueños de todos sus personajes. Sin lugar a dudas, éstos son el punto fuerte del film, pero no porque el guión los haya retratado excelentemente, que no es el caso, sino por las interpretaciones de todo su elenco. Toni Collette está muy bien como la madre que no es capaz de superar o controlar algunas cosas. Greg K. que está fantástico como el patriarca de la familia, transmitiendo una mezcla de alegría y patetismo. Alan Arkin interpreta al abuelo cascarrabias y drogadicto y también nos ofrece una sensacional interpretación. Paul Dano podríamos decir que interpreta al raro del grupo, y por primera vez un personaje de esta calaña cae bien, ya que el actor es capaz de conectar enseguida con el público ganándose su afecto. Abigail Breslin interpreta a la más pequeña de la familia, y la niña está francamente bien desprendiendo una enorme simpatía y naturalidad. La sorpresa del casting es el cómico Steve Carrell con su personaje de gay deprimido, está muy convincente.


Fernando Roldán

PERSONAXES

Dentro dos alemáns están os nazis, fríos, implacables, tenaces e soberbios intentan impoñerse a pesar de estar nun territorio que non é seu, ordenan e mandan, o resto da xente témenlles e moitos están sumidos a eles. Moi opostos os americanos os que incluso insultan. Encóntranse investigando o asasinato dos correos alemáns con pasaportes. Outros alemáns son o matrimonio xudío que vai a marchar a Estados Unidos, non se ven rasgos positivos neles, o certo e que si se lles diferencia claramente dos nazis, con eso queríase mostrar que os alemáns non eran solo os nazis, esta parexa non se sinte alemana, non hai referencia ningunha o holocausto. A sua presencia é ambigua.Os franceses. A primeira das necesidades de propagande é crear unha Francia distinta da real, a posibilidade do país que é, o que pode chegar a ser, ainda que neste momento esté sometido a Alemania pode chegar a ser do bando aliado. Os personases son o Capitán Renault e a malloría dos clientes do café de Dic. O capitán mostrase desde un principio cínico pero non un nazi, a sua actitude é salvable e demostra a ambiguedade da Francia non ocupada. A decisión de Rick arrastrao para que se volva aliado, depende do que faga Rick así actuará él e sólo queda o final a Franci libre. A idenficación de Francia é coa defensa da libertad. Cando cantan a Marsellesa contra a canción militar nazi rompese ese mutismo e o seu silencio e acaban cantando todos: As actitudes van cambiando, da sorpresa inicial e o temor ata cantar todos incluso a muller que se foi con un alemán rompe a chorar e entona emocionada o himno do seu país, o igual que os gendarmes. Os italianos aparecen representados polos fascistas, aquí tamén se fai unha distinción entre eles e o resto de italianos, o pequeño militar baixiño aparece como totalmente sumido os disignios do alemán Strasser, é un pelota e ridículo, continuamente está discutindo co galo sobre logros militares dos seus respectivos países. Ten interés pola importante comunidade italiana en Estados Unidos e a distinción entre eles e os nazis. Outro italiano é Ferrari, que ten o monopolio do mercado negro na cidade. Un grupo de holandeses que queren entrar o establecemento de Rick. Un deles é o director do segundo banco máis importante dese país e a pesar deso non se lle permite a entrada, arrogante cree que con eso basta.
VÍCTOR LASZLO: é checoslovaco, estivo un ano preso nos campos de concentración nazis e de alí escapou para unirse a resistencia contra Alemania nazi, conoce os xefes da resistenci e é a peza fundamental na película para a esperanza na victoria. Os alemáns buscan apresarlle pero non poden o estár nun territorio que non é deles. Axita os clientes do café ordenando a banda de música entonar A Marsella cando os alemáns cantan temas miltares, levanta a xente contra eles. Víctor é marido dedicado a ILSA e está disposto a sacrificar a sí mesmo para garantizar a sua seguridade. Laszlo é a pura encarnación do héroe noble, como un producto como calquera home pode ser. É guapo, confía, idealista, aberto, firme e apasionado. Él está disposto a sacrificar a sí mesmo de modo que pode escapar a Ilsa en Casablanca en condicións de seguridade.Sen embargp, El deseo de derrotar os nazis é a principal motivación para todos os seus actos. A pesar das dificultades da súa política, él considerase a sí mesmo o privilexio de loitar a través del. Laszlo é un símbolo da resistencia.
CONRAD VEIDT: actor alemán, conocido hoxe sobre todo polas suas interpretacións en películas como O gaibinete do Doctor Caligari (1920) e Casablanca (1942). Ainda que o seu nome resulta casi desconocido para o gran público, foi un dos actores máis importantes e pretixiosos de Alemania de entreguerras. De temperamento nervioso e corpo delgado, a súa elevada estatura e os seus rasgos angulosos deberon parecer idónenos os productores cinematográficos para papeles de tirano, loco ou malvado, como Satanás, Iván o terrible o Rasputín, pero tamén de héroe o seductor.
SYDNEY GREENSTREET: era un comerciante de coiro, con oito fillos. Sydney deixou o seu fogar os 18 anos para facer a súa fortuna como un plantador de té de Ceilán, pero a sequía obligouno a cabo de negocios e de regreso a Inglaterra. Logrou unha fábrica de cerveza e, para escapar do aburrimento, tomou leccións actuando. A sua etapa debut foi como un asesino en 1902 unha producción de Sherlock Holmes. A partir da década de 1930 con Alfred Lunt e Lynn Fontenne no teatro Guild. As suas partes oscilaron entre comedia musical a Shakespeare. A súa película Debut, que ocurre cando tiña 62 anos e con un peso de casi 300 libras, foi como Kasper Guttman no clásico O halcón maltés, con Humpherey Bogart e Peter Lorre. Él colaborou con Lorre en oito películas máis despois deso. En oito anos fixo 24 películas, mentras que todos os afectados pola diabetes e a enfermedade de Bright. En 1949 retirouse de películas, e faleceu catro anos despois. Él era de 75.
SAM-DOOLEY WILSON: foi un actor e cantante estadounidense de raza negra. O seu papel maís famoso é sin duda a interpretación do pianista Sam en Casablanca. Wilson apareceu alrededor de 20 películas, pero se ganou a inmortalidade foi polo seu personaxe de Sam na película Casablanca. Por este papel ganou 350 dólares semanales durante as sete semanas nas que participou no rodaxe. Nesta película Sam é un pianista e cantante que traballa en Rick`s Café, local o que da nome o seu propietario e xerente, Rick, interpretado por Humphrey Bogart.
UGARTE-PETER LORRE: é un actor inconfundible polo seu físico, inolvidable polas súas inmellorables interpretacións e unha persona dotada dun gran sendido de humor, o simpar Peter Lorre nacía o 26 de Junio de 1904 en Rozsahegy (Hungría), bautizado co nome de Ladislav Loewenestein. Desde a súa adolescencia sentía a necesidade de convertirse en actor de teatro, aunque a súa familia non lle terminaba de agradar moito. Por esa razón, Ladislav abandonou as súas raíces e a punto de cumplir os 18 anos marchouse da casa con destino a Suiza. Tras un período donde traballou en diversas entidades bancaria para pagarse os seus estudios de interpretación estableceuse finalmente en Alemania.


ILDUARA VILAR E ANA TABOADA

O guion de Casablanca

A obra de teatro orixinal inspirouse na viaxe a Europa que fixo Murray Burnett en 1938, viaxe durante o cal puido visitar Viena xusto antes do Anschluss, a anexión de Austria dentro da Alemaña Nazi; Murray visitou tamén a costa sur de Francia na cal había ao mesmo tempo, non sen dificultade, asentamientos de nazis e refuxiados. As locais nocturnos da zona inspiraron, pois, tanto o Café de Rick (especialmente un chamado «Lle Kat Ferrat») como o carácter do personaxe Sam, o pianista (baseado nun pianista negro que Burnett viu en Juan-lles-Pins).22 Na obra teatral, o personaxe de Ilsa era unha estadounidense chamada Lois Meredith e non atopaba a Laszlo senón ata despois de que a súa relación parisiense con Rick terminara. Ademais, na obra de teatro o personaxe de Rick era un avogado.Os primeiros dos escritores principais en traballar no guión foron os xemelgos Epstein, Julius e Philip, quen removieron o trasfondo do personaxe Rick e aumentaron os elementos de comedia. Despois interveu o outro escritor recoñecido nos créditos, Howard Koch, pero traballando paralelamente a eles e facendo énfase en aspectos diferentes. Koch resaltou os elementos políticos e melodramáticos.23 Parece que foi o director Curtiz quen favoreceu as partes románticas, ao insistir en que os flashbacks para París permanecesen. Como sexa, a pesar do gran número de escritores, o filme ten iso que Ebert describiu como un guión de «marabillosa unidade e consistencia». Máis tarde Koch afirmaría que foi a tensión que houbo entre a súa propia visión e a de Curtiz a que motivou que «sorpresivamente, estes achegamento disparejos dalgunha maneira ligáronse, e talvez iso foi debido en parte a este tire e afrouxe entre Curtiz e eu, que lle deu á película un certo balance».24 Julius Epstein anotaría posteriormente que o guión contiña «máis millo que nos Estados de Kansas e Iowa xuntos. Pero cando o millo serve, non hai nada mellor».25O filme topouse con algúns problemas cando Joseph Breen, membro do corpo de auto-censura da industria hollywoodense (o Production Code Administration), externó a súa oposición a que o personaxe da Capitán Renault solicitase favores sexuais aos seus súbditos e a que os personaxes de Rick e Ilsa durmisen xuntos en París. Ambos puntos, como sexa, permaneceron implicitamente na versión final.26Sinopse [editar]Advertencia: esta sección contén detalles da trama e o argumento.Durante a Segunda Guerra Mundial Rick Blaine (Humphrey Bogart), un estadounidense cínico e amargado, expatriado por causas descoñecidas, administra o local nocturno máis popular de Casablanca (Marrocos), o «Café de Rick». Este é un lugar exclusivo e un antro de xogo que atrae unha clientela variada: xente da Francia de Vichy, oficiais da Alemaña nazi, asilados políticos e ladróns. A pesar de que Rick asegura ser neutral en todos os campos, revelarase máis tarde a súa participación o tráfico ilegal de armas para Etiopía —que tería como obxectivo combater a invasión italiana de 1935— e na Guerra Civil Española, do lado republicano.Unha noite, unha criminal menor chamado Ugarte (Peter Lorre), chega ao club de Rick portando unhas tales «cartas de tránsito» (literalmente, «letters of transit»), valiosos documentos que conseguiu tras asasinar a dous mensaxeiros alemáns. Trátase dunha especie de salvocondutos que permiten ao seu posuidor o libre tránsito a través da Europa controlada polos nazis e chegar, incluso, á neutral Lisboa (Portugal), da cal se podería partir aos Estados Unidos. Os documentos teñen por iso un valor incalculable para calquera dos refuxiados que esperan en Casablanca a súa oportunidade de escapar. Ugarte planea vender os salvocondutos esa mesma noite pero, antes de que a compra-venda teña lugar, é arrestado pola policía local comercial baixo o mando do Capitán Louis Renault (Claude Rains), un corrupto oficial da Francia de Vichy que só quere compracer de todas as formas posibles aos nazis. De maneira subrepticia, Ugarte deixa as cartas a resgardo de Rick porque «dalgún modo, debido a que ti me desprezas, es o único en quen eu confío».

A escena do trailer que mostra a Paul Henreid e Humphrey Bogart conversando sobre o personaxe de Ingrid Bergman, Ilsa.Entretanto la razón da amargura de Rick chega de nova á súa vida. Trátase de seu ex-amante, Ilsa Lund (Ingrid Bergman) que lle abandonou en París sen dar explicacións e quen, xunto ao seu esposo Victor Laszlo (Paul Henreid), entra ao Café esa noite para comprar as cartas. Laszlo é un renombrado lider da resistencia checa que enfronta aos nazis. A parella necesita as cartas deixar Casablanca e saír para os Estados Unidos, desde onde el podería continuar o seu labor. Á noite seguinte Laszlo, sospechando que Rick ten as cartas, se entrevista con este, pero Rick négase a partir viaxando con el, pedíndolle que lle pregunte á súa esposa polo motivo. (É dicir, só dous poden saír, pero neste punto hai tres persoas que deséxano.) O seu diálogo se ve interrompido cando un grupo de oficiais nazis, baixo as ordes do Maior Stresser (Conrad Veidt), comeza a cantar «Die Wacht am Rhein» (O guardía sobre o río Rín), que era considerado un himno patriótico durante o período nazi en Alemaña. Enfurecido, Laszlo solicita á banda do local que interprete A Marsellesa, o himno nacional francés ata antes da ocupación do país. Cando o mestre da banda busca a Rick coa mirada, este asente co corpo. Laszlo comeza a cantar, só ao inicio, e deseguida o longamente reprimido fervor patriótico se adueña da multitude e todos se unen ao canto, afogando o dos alemáns. Como represalia, Strasser manda clausurar o club.Rick segue resentido con Ilsa, pero esa noite, ela confróntao unha vez que o Café quedou deserto. Cando el se nega a darlle os documentos, ela ameázao cunha pistola, pero sendo incapaz de disparar, confésalle que segue amándoo e explícalle que cando o atopou por primeira vez e namorouse del en París, pensaba que o seu marido fora asasinado nun campo de concentración nazi. En canto descubriu que Laszlo puidera realmente escapar —continua ela explicando—, deixou a Rick sen explicación algunha e regresou ao seu marido. Dille, ademais, que fingió haber abandonado a cidade para previr que Rick non se fose e capturáseno os alemáns, porque así el non se quedaría a buscala. Rick cambia de actitude ao coñecer o motivo polo cal ela se marchou do seu lado e el a induce a pensar que se quedará con el cando Laszlo se vaia.Laszlo chega ao Café unha vez que se foi Ilsa e dille a Rick que se deu conta de que «algo» acontece entre ela e Rick. De feito, intenta provocar que Ilsa e Rick tomen as cartas de libre tránsito, con tal de salvar a vida dela. Como sexa, a policía chega e Laszlo é arrestado baixo un cargo menor. Rick intervén e convence á capitán Renault de liberar a Laszlo, prometéndolle que poderao inculpar diante da Gestapo por un delito moito máis serio: a posesión das cartas. Cando Renault cuestiónalle sobre la razón pola que el está facendo isto, Rick explícalle que Ilsa e el partirán para os Estados Unidos.Máis tarde, Laszlo recibe as cartas de parte de Rick, mais cando Renault trata de arrestalo Rick traiciona a seu cómplice Renault, obrigándoo a punta de pistola a permitir a fuga. No último momento, Rick conduce a Ilsa a que aborde o avión para Lisboa co seu marido dicíndolle que ela se arrepentiría se se quedase. «Tal vez non hoxe. Tal vez non mañá, pero pronto e para o resto dos teus días.»O Maior Strasse chega abordo do seu vehículo, habendo recibido o aviso de parte de Renault, pero Rick dispáralle cando trata de intervir. Cando a policía chega, o capitán Renault salva a vida de Rick ao ordenar que «capturen aos sospeitosos de sempre». Deseguida recomenda que Rick deixe Casablanca, suxeríndolle incluso que se unha á Francia Libre en Brazzaville (República do Congo). Eles márchanse en medio da neboeira cunha das máis memorables liñas finais na historia do cine: «Louis, creo que este é o principio dunha gran amizade».

A seguir os mellores diálogos dunha película mítica:

CAPTÁN RENAULT (ao maior Strasser): A Francia non ocupada dálle a benvida a Casablanca.

RENAULT: Tal vez Casablanca resulte un pouco cálida para usted

STRASSER: Os alemáns habemos de facernos a todo: desde Rusia ao Sahara. Ou, tal vez non se refire ao clima, capitán?

HOME: Ten que saber que eu era o director do segundo banco de Amsterdam...

CARL: DO segundo? Non creo que Rick interésalle. O do primeiro de Amsterdam é agora o noso cociñeiro. E o seu pai é o porteiro.

FERRARI: Que queres por Sam?

RICK: Non compro nin vendo seres humanos

YVONNE: Onde estiveches onte á noite?

RICK: Onte á noite? Non teño a menor idea.

YVONNE: E, que farás esta noite?

RICK: Non fago plans con tanta antelación

RENAULT (a Rick): É incrible o modo que ten de desprezar mulleres. Tal vez falten algún día

RENAULT: Pero, por que demos viño a Casablanca?

RICK: A miña saúde. Vin a Casablanca a tomar as aguas

RENAULT: Que augas? Que augas? As do deserto?

RICK: Bo, informáronme mal

RENAULT: Deixémolo en dez. Soy un oficial corrupto, pero pobre.

RENAULT: Sentímonos moi honrados. O maior é un dos grandes artífices da reputación do Terceiro Reich.

STRASSER: Vostede salienta o de "Terceiro Reich". Acaso espera outro?

RENAULT: Persoalmente, adaptareime ao que vengaILSA: Rick, quen é?

RENAULT: Bo, está vostede en Rick's, e Rick é...

RENAULT: ...un home do que eu me namoraría se fóra muller. Un ser estraño, misterioso. Así vexo eu a Rick. Pero, que estupidez falar a unha bela muller doutro home!

RENAULT: Botareille de menos, Rick. É vostede a única persoa en Casablanca que ten menos escrúpulos que yo

RICK: Gracias

ILSA: O Noso amor non importa?

RICK: Sempre teremos París. Non tiñámolo. Perderámolo ata que viñeches a Casablanca; pero recuperámolo anoche

RENAULT (despois de que Rick dispare mortalmente sobre o maior Strassen): Mataron ao maior Strassen. Arreste aos sospeitosos habituales

RICK: teño que escoitar de novo que o teu marido é un gran home que combate por unha causa xustificada?ILSA: Tamén foi a túa causa e ti tambien loitaches polo mesmo que él

RICK: Eu non loito por outra causa máis que pola miña propia. A miña é a única que me interesa agora.

RICK: Louis (Renault), presinto que este é o comezo dunha fermosa amistad

RICK: Non me interesa a política e os problemas dos pobos non son da miña incumbencia. O meu é un café

LASZLO: Os meus informes non corroboran esa declaración: combateu uested en Etiopía; combateu als fascismo en España

RICK: Bo, e que?

LASZLO: NON é curioso que sempre estivese no bando dos desafortunados?

RICK: Si, resultou unha afección moi cara; pero os negocios sempre se me deron moi mal

RENAULT: De todos modos non acabo de entender unha cousa: Ilsa é moi bela, é certo, pero a usred nunca lle interesou ningunha mujer

RICK: Eh! Ela non é ningunha mujer

RICK: Un día así non se olvida

ILSA: No

RICK: Os alemáns iban de gris e ti ías vestida de azul

ILSA: Foi un canonazo ou o corazón que me latexa?

STRASSER: Cal é a súa nacionalidade?

RICK: Son bébedo

O guión de Casablanca (Michael Curtiz, 1942) improvisouse durante a rodaxe da película. O final resolveuse sobre a marcha coa mítica secuencia do aeroporto. A frase final foi idea do produtor, Hal B. Wallis: "Louis, creo que isto é o principio dunha gran amizade". A estrea do filme coincidiu co desembarco aliado no norte de África, o que dá unha idea do efecto propagandístico que este podía producir nos países aliados.

Noa Posada

Michael Curtiz( director de Casablanca)

A primeira opción do productor, Hal Wallis, para dirixir a película “Casablanca” foi William Wyler, pero como non estaba dispoñible Wallis decidiu escoller o seu amigo Michael Curtiz. Curtiz, chamábase en verdade Manó Kertész Kaminer (Budapest, 24 de Decembro de 1888- Hollywood, 10 de Abril de 1962).Michael Curtiz contaba entre os seus familiares con refuxiados provintes da Europa Nazi. Marchou da casa aos 17 anos para traballar nun circo. Logo formouse como actor na “Real Academia de Arte e Teatro”. En 1912, empeza a traballar como actor e director de cine en Hungría, co nome de Mihály Kertész. Dirixirá 43 películas.
O finalizar a Pimeira Guerra Mundial, trasladase a Alemaña primeiro, é logo a Hollywood en 1926. Alí dirixirá entre outros a estrelas consagradas como Errol Flynn en películas que chegaron a ser clásicos: “ El Capitán Blood ” (1935), “ La carga de la brigada ligera “(1936), culminando con “ Robín de los bosques “ en 1938. Sin embargo, a película que fixo pasar a Curtiz o olimpo do cine foi Casablanca (1943), con Humphrey Bogart e Ingrid Bergman. Curtiz, dicese que era un director sin un estilo especialmente definido: traballou todos os xéneros, non sempre aportando orixinaliedade. Sin embargo, o seu traballo, caracterizado entre outras cousas por unha sofisticada maneira de mover a cámara, composicions robustas, texturas matizadas na iluminación, sempre é apreciado pola xente do cine.

Jénny