En 1952, dous xóvenes arxentinos, Ernesto Guevara apodado Fuser e o seu amigo Alberto Granada emprenden un viaxe para descubrir a verdadeira América Latina. Ernesto é un estudiante en medicina de 23 anos, especialista en lepra e Alberto é un bioquímico de 29 anos. A película segue os dous xóvenes o largo do seu viaxe. Van descubrindo a riqueza e a diversidade humana e social do continente Lationoamérica.
Arrancan de Bos Aires nunha moto Norton de 500 c.c apodada “a poderosa”.
Son xóvenes , teñen sede de aventura e de curiosidade. Arrancan con poucas cousas e pouco diñeiro, así o principio son impostores e valense de ardides para comer. Por exemplo, cando encontran a dúas mulleres que lles propoñen tomar unha copa, dicen que non poden beber en allunas. Evidentemente as mulleres invitanos a beber e a comer: comen gratis gracias a un ardid!
Cruzan o continente latinoamericano a pé. Están cansados pero visitan sitios magníficos como Cuzco que é un lugar moi famoso o Machu Pichu no Perú, donde as ruinas maxestuosas e a extraordinaria herencia inca exerce un profundo efecto sobre eles. Despois páranse nun pequeno pobo para traballar como médicos. Nese pobo hai un río que aisla os enfermos dos que están en boa saúde. É nese pobo donde Ernesto toma conciencia da situación. En efecto como Bolívar, Ernesto soña con unha América unida. Para él as fronteiras son barreras inútiles.
O final, este viaxe transformou a Ernesto e cambiou a súa opinión a propósito da vida. En efecto a confrontación coa realidade social e política dos diferentes países visitados alterou a percepción que os dous amigos tiñan do continente. Esta experiencia despertou novas vocacións asociada a un desexo de xustiza social. O largo do viaxe Ernesto Guevara levou un diario de viaxe donde contou todo o que había visto, todo o que había experimentado e todas as súas ideas. Ademáis foi gracias a este diario que o director W. Salles puido realizar a película.
Arrancan de Bos Aires nunha moto Norton de 500 c.c apodada “a poderosa”.
Son xóvenes , teñen sede de aventura e de curiosidade. Arrancan con poucas cousas e pouco diñeiro, así o principio son impostores e valense de ardides para comer. Por exemplo, cando encontran a dúas mulleres que lles propoñen tomar unha copa, dicen que non poden beber en allunas. Evidentemente as mulleres invitanos a beber e a comer: comen gratis gracias a un ardid!
Cruzan o continente latinoamericano a pé. Están cansados pero visitan sitios magníficos como Cuzco que é un lugar moi famoso o Machu Pichu no Perú, donde as ruinas maxestuosas e a extraordinaria herencia inca exerce un profundo efecto sobre eles. Despois páranse nun pequeno pobo para traballar como médicos. Nese pobo hai un río que aisla os enfermos dos que están en boa saúde. É nese pobo donde Ernesto toma conciencia da situación. En efecto como Bolívar, Ernesto soña con unha América unida. Para él as fronteiras son barreras inútiles.
O final, este viaxe transformou a Ernesto e cambiou a súa opinión a propósito da vida. En efecto a confrontación coa realidade social e política dos diferentes países visitados alterou a percepción que os dous amigos tiñan do continente. Esta experiencia despertou novas vocacións asociada a un desexo de xustiza social. O largo do viaxe Ernesto Guevara levou un diario de viaxe donde contou todo o que había visto, todo o que había experimentado e todas as súas ideas. Ademáis foi gracias a este diario que o director W. Salles puido realizar a película.
ILDUARA VILAR
No hay comentarios:
Publicar un comentario