AMELIÉ

Ao principio unha voz en off narra a nenez de Amélie, que medrou illada do resto dos nenos por decisión do seu pai, debido á súa equivocada crenza de que ela sufría problemas cardíacos Amélie cumpre 22 anos e deixa a súa casa para instalarse nun departamento en Montmartre que se custea traballando como camarera do "Cafe deas 2 Moulins” (café os 2 muíños). Alí danse a coñecer unha serie de personaxes do máis excéntricos cos que Amélie interactuará durante toda a película: Suzanne, Georgette, Gina, Hipólito, Joseph, Philoméne, Amélie non ten noivo, intentouno unha ou dúas veces, pero os resultados desanimárona.Pero o 30 de Agosto de 1997 ocorre o evento que cambiará a vida de Amélie. Tras unha serie de circunstancias polo conmoción ocasionado ao decatarse por televisión do accidente de Lady Di, ela descobre tras unha lousa do seu cuarto de baño o pequeno tesouro gardado por un neno fai corenta anos. Fascinada polo achado, o 31 de Agosto ás 4:00 da madrugada, ten unha idea espectacular: dondequiera que estea, Amélie atoparía ao dono e devolveríalle o seu tesouro. Se conmovíao, converteríase nunha vengadora do ben. Coa axuda do seu veciño Raymond (un ancián coñecido como “o home de vidro” pola debilidade dos seus ósos, que levaba 20 anos sen saír da súa casa e que só vía o mundo a través da reprodución dun cadro) e tras unha longa busca por toda a cidade, Amélie consegue finalmente localizar ao dono do tesouro e devolverllo tras unha estratexia moi orixinal. O dono non só se emociona profundamente ao descubrir que toda a súa infancia estaba nesa cajita, senón que ademais se expón mellorar a súa vida actual...Nese momento Amélie ten unha sensación de completa harmonía e decide volcarse para os demais para crearlles felicidade nas súas vidas.Desta forma, inventa toda clase de estratexias do máis orixinais e conmovedoras para intervir, sen que se dean conta, na existencia de varias persoas do seu contorno...Pero mentres ela se preocupa polos demais, ninguén se preocupa por Amélie, ela se ve forzada de forma involuntaria a examinar e valorar a súa vida solitaria. Este sentimento agudízase especialmente tras coñecer a Nino, un rapaz tan raro e soñador como ela, o colecciona as fotos que a xente vai caracterizando nos fotomatones. Amélie sente fascinación por Nino pero prefire un encontro casual a unha presentación directa. Inténtao varias veces sen éxito e acaba deixándoo por imposible. Pero finalmente Raymond, correspóndelle coa mesma moeda a Amélie, incitándoa a buscar o que deixara nun segundo plano: a súa propia felicidade. Así, Amélie, acaba felizmente nos brazos de Nino ao que bica da forma máis sutil e compracente que un póidase imaxinar.

Ana