AMELIE

Ao principio unha voz en off narra a nenez de Amélie, que medrou illada do resto dos nenos por decisión do seu pai, debido á súa equivocada crenza de que ela sufría problemas cardíacos (equivocado pois cada vez que el lle facía un recoñecemento médico na casa, o corazón de Amélie disparábase simplemente polo contacto físico co seu pai). Este feito, xunto co ambiente tenso que imperaba na súa casa debido tamén á natureza inestable e nerviosa da súa nai, e sobre todo pola tráfica morte desta ao caérsele enriba unha turista suicida que se lanzou ao baleiro desde o alto da igrexa de Notre Dame, o que agudizou as tendencias antisociais do seu pai, fan que a nena desenvolva unha inusual e activa imaxinación. Como se cita textualmente na película, “en tal casa da morte, Amélie medra e prefire soñar ata que chegue o día de partir”.

Amélie cumpre 22 anos e deixa a súa casa para instalarse nun departamento en Montmartre que se custea traballando como camarera do "Cafe deas 2 Moulins”(cafe os 2 muíños). Alí danse a coñecer unha serie de personaxes do máis excéntricos cos que Amélie interactuará durante toda a película:

Suzanne, a dona, antigua artista do espido, que coxea un pouco pero nunca derrama nada, á que lle gusta ver aos atletas que choran por desilusión e non lle gusta que un home sexa humillado en presenza do seu fillo.

Georgette, a vendedora de tabaco hipocondríaca, a cal odia a frase “o froito do seu ventre”.

Gina, camarera como Amélie, cuxa avoa era sanadora, e a quen lle gusta facer tronar os ósos dos dedos.

Hipólito, un escritor fracasado, a quen lle gusta ver toureiros corneados en televisión.

Joseph, o amante rexeitado de Gina, quen se pasa espiándola todo o día e a quen só lle gusta explotar o papel de burbullas.

Philoméne, azafata de voo, a quen lle gusta o ruído producido pola cunca do gato no azulexo.

Amélie non ten noivo, intentouno unha ou dúas veces, pero os resultados desanimárona.
No seu lugar Amélie cultivou un gusto polos pequenos praceres, como… meter a man nun saco cheo de chícharos… romper a capita de azucre cristalizado dunha crème brulée cunha culler … verle a cara na escuridade no cine á xente… lanzar pedras na canle de San Martín…ou tratar de adivinar cuántas parellas están tendo un orgasmo en París nese mesmo momento... (¡15! Como ela di mirando á cámara).

Pero o 30 de Agosto de 1997 ocorre o evento que cambiará a vida de Amélie. Tras unha serie de circunstancias polo conmoción ocasionado ao decatarse por televisión do accidente de Lady Di, ela descobre tras unha lousa do seu cuarto de baño o pequeno tesouro gardado por un neno fai corenta anos. Fascinada polo achado, o 31 de Agosto ás 4:00 da madrugada, ten unha idea espectacular: dondequiera que estea, Amélie atoparía ao dono e devolveríalle o seu tesouro. Se conmovíao, converteríase nunha vengadora do ben.

Coa axuda do seu veciño Raymond (un ancián coñecido como “o home de vidro” pola debilidade dos seus ósos, que levaba 20 anos sen saír da súa casa e que só vía o mundo a través da reprodución dun cadro de Pierre-Auguste Renoir) e tras unha longa busca por toda a cidade, Amélie consegue finalmente localizar ao dono do tesouro e devolverllo de forma casual tras unha estratexia moi orixinal. O dono non só se emociona profundamente ao descubrir que toda a súa infancia estaba nesa cajita, senón que ademais se expón mellorar a súa vida actual...

Nese momento Amélie ten unha sensación de completa harmonía e decide volcarse para os demais para crearlles felicidade nas súas vidas.

Desta forma, inventa toda clase de estratexias do máis orixinais e conmovedoras para intervir, sen que se dean conta, na existencia de varias persoas do seu contorno...

Coma cando apreixa do brazo a un cego vagabundo e dálle un rápido pero intenso paseo por un mercado mentres lle bisba ao oído todo o que ela vai vendo, producindo no cego un estado de emoción inmesurable.
Como lle fai esquecer a Georgette o seu carácter hipocondríaco e a Joseph a súa desgraciada obsesión por Gina ao provocar Amélie unha situación de romance do máis paixonal entre ambos.
Como se veña do cruel frutero do seu barrio quen humilla constantemente ao seu mozo axudante deixándoo en ridículo diante de todo o mundo.
Ou coma cando consegue sacar ao seu veciño Raymond da obsesión polo cadro de Renoir mediante o envío anónimo de vídeos onde móstranse fermosas escenas do máis curiosas, que producen no ancián unha inmediata necesidade de expandir a súa mente máis alá do que fixera antes.
E cando Hipólito volve a cobrar ilusión pola súa literatura ao descubrir unha das súas estrofas pintada nunha parede da rúa: “Sans toi, lles émotions d'aujourd'hui ne seraient que a peau morte deas emotions d'autrefois” ("Sen ti, as emocións de hoxe non serán máis que a pel morta das emocións de onte".
E sobre todo cando, valéndose dun gnomo de madeira a quen o seu pai tiña especial cariño, logra que este por fin decida facer as maletas e emprender unha viaxe polo mundo.
Pero mentres todo isto acontece e ninguén se preocupa por Amélie, ela se ve forzada de forma involuntaria a examinar e valorar a súa vida solitaria. Este sentimento agudízase especialmente tras coñecer a Nino, un rapaz tan raro e soñador como ela, que traballa medio día en “o tren do horror” e o outro medio nun sex shop, que colecciona as fotos que a xente vai caracterizando nos fotomatones. Amélie sente fascinación por Nino pero prefire un encontro casual a unha presentación directa. Inténtao varias veces sen éxito e acaba deixándoo por imposible. Pero finalmente Raymond, correspóndelle coa mesma moeda a Amélie, incitándoa a buscar o que deixara nun segundo plano: a súa propia felicidade. Así, Amélie, acaba felizmente nos brazos de Nino ao que bica da forma máis sutil e compracente que un póidase imaxinar.

Noa Posada