martes, 24 de junio de 2008



CASABLANCA

ARGUMENTO

Casablanca, una de las películas constantemente más valoradas de la cinematografía estadounidense,
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ganadora de varios Óscar, incluyendo el de mejor película en 1943, narra una historia romántica en la ciudad marroquí de Casablanca bajo el control del gobierno de Vichy. La película, basada en la obra teatral Todos vienen al Café de Rick (Everybody Comes to Rick's) de Murray Burnett y Joan Alison, fue dirigida por Michael Curtiz y protagonizada por Humphrey Bogart en el papel de Rick Blaine e Ingrid Bergman como Ilsa Lund. El desarrollo de la película se centra en el conflicto de Rick entre —usando las palabras de uno de los personajes— el amor y la virtud: Rick deberá escoger entre su amada Ilsa o hacer lo correcto. Su dilema es ayudarla o no a escapar de Casablanca junto a su esposo, uno de los líderes de la resistencia, para que éste pueda continuar su lucha contra los nazis.
En su tiempo el filme tenía todo para destacar ampliamente, con actores renombrados y
guionistas notables, sin embargo ninguno de los involucrados en su producción esperaba que éste pudiese ser algo fuera de lo normal.[9] Se trataba simplemente de una de las docenas de producciones anuales de la maquinaria hollywoodense. Casablanca tuvo un inicio sólido pero no espectacular y, sin embargo, fue ganando popularidad a medida que pasó el tiempo y se fue colocando siempre entre los primeros lugares de las listas de mejores películas. La crítica ha alabado las actuaciones carismáticas de Bogart y Bergman y la química entre ellos, así como la profundidad de las caracterizaciones, la intensidad de la dirección, el ingenio del guión y el impacto emocional de la obra en su conjunto.[10]
Julia Nuñez
CENTAUROS DEL DESIERTO



ARGUMENTO

Ethan, un veterano confederado, vuelve al rancho de su hermano en Texas. Engañados por una estratagema, Ethan y los rangers persiguen a un grupo de comanches que roban ganado y cuando se dan cuenta del engaño y vuelven se encuentran con el rancho destruido y la familia de Ethan muerta con la excepción de sus sobrinas, raptadas por los comanches. Después de una búsqueda con los rangers sin resultados, Ethan y Martin, un huerfano criado por la familia de su hermano, continúan la búsqueda por su cuenta.

Julia Nuñez
DIARIOS DE MOTOCICLETA

ARGUMEMTO

Poco antes que Ernesto termine sus estudios de medicina, él y su amigo Alberto dejan Buenos Aires para viajar por el continente buscando diversión y aventuras para finalmente llegar a
Venezuela. Su transporte es una antigua motocicleta Norton, de Alberto, conocida como La Poderosa.
Durante el viaje, ellos entran en contacto con la pobreza y el sufrimiento. Se ofrecen como voluntarios en una colonia de leprosos en el norte de Perú. Esta experiencia, entre otras, cambian el modo de ver al mundo de Guevara, sirviendo para empezar a cambiar al joven Ernesto en el "Che" Revolucionario al que se convirtiera unos años después. En un viaje que dura unos seis meses, Ernesto y Alberto recorren más de 12.000 kilómetros, desde la Argentina pasando por
Chile, Perú, y Colombia hasta llegar a Venezuela en junio de 1952. Y será una invitación de trabajo en Caracas, lo que decide a Granado a despedirse de su amigo. No antes de 8 años será cuando se reencuentren, cuando el pasante de medicina Ernesto se ha convertido en el mítico Che Guevara.
Julia Nuñez
AMELIE

ARGUMENTO

Al principio una voz en off narra la niñez de Amélie, que creció aislada del resto de los niños por decisión de su padre, debido a su equivocada creencia de que ella sufría problemas cardiacos (equivocado pues cada vez que él le hacía un chequeo médico en casa, el corazón de Amélie se disparaba simplemente por el contacto físico con su padre). Éste hecho, junto con el ambiente tenso que imperaba en su casa debido también a la naturaleza inestable y nerviosa de su madre, y sobre todo por la trágica muerte de ésta al caérsele encima una turista suicida que se lanzó al vacío desde lo alto de la iglesia de Notre Dame, lo que agudizó las tendencias antisociales de su padre, hacen que la niña desarrolle una inusual y activa imaginación. Como se cita textualmente en la película, “en tal casa de la muerte, Amélie crece y prefiere soñar hasta que llegue el día de partir”.
Amélie cumple 22 años y deja su casa para instalarse en un departamento en
Montmartre que se costea trabajando como camarera del "Cafe des 2 Moulins”(cafe los 2 molinos).
Amélie no tiene novio, lo intentó una o dos veces, pero los resultados la desanimaron. En su lugar Amélie ha cultivado un gusto por los pequeños placeres, como… meter la mano en un saco lleno de guisantes… romper la capita de azúcar cristalizado de una crème brulée con una cuchara … verle la cara en la oscuridad en el cine a la gente… lanzar piedras en el canal de San Martín…o tratar de adivinar cuántas parejas están teniendo un orgasmo en
París en ese mismo momento... (¡15! Como ella dice mirando a la cámara).
Pero el 30 de Agosto de 1997 ocurre el evento que cambiará la vida de Amélie. Tras una serie de circunstancias por el shock ocasionado al enterarse por televisión del accidente de
Lady Di, ella descubre tras una losa de su baño el pequeño tesoro guardado por un niño hace cuarenta años. Fascinada por el hallazgo, el 31 de Agosto a las 4:00 de la madrugada, tiene una idea espectacular: dondequiera que esté, Amélie encontraría al dueño y le devolvería su tesoro. Si lo conmovía, se convertiría en una vengadora del bien. Si no, pues no...
Con la ayuda de su vecino Raymond (un anciano conocido como “el hombre de vidrio” por la debilidad de sus huesos, que llevaba 20 años sin salir de su casa y que sólo veía el mundo a través de la reproducción de un cuadro de
Pierre-Auguste Renoir) y tras una larga búsqueda por toda la ciudad, Amélie consigue finalmente localizar al dueño del tesoro y devolvérselo de forma casual tras una estrategia muy original. El dueño no sólo se emociona profundamente al descubrir que toda su infancia estaba en esa cajita, sino que además se plantea mejorar su vida actual...
En ese momento Amélie tiene una sensación de completa armonía y decide volcarse hacia los demás para crearles felicidad en sus vidas.
De esta forma, inventa toda clase de estrategias de lo más originales y conmovedoras para intervenir, sin que se den cuenta, en la existencia de varias personas de su entorno...
Pero mientras todo esto sucede y nadie se preocupa por Amélie, ella se ve forzada de forma involuntaria a examinar y valorar su vida solitaria. Este sentimiento se agudiza especialmente tras conocer a Nino, un chico tan raro y soñador como ella, que trabaja medio día en “el tren del horror” y el otro medio en un sex shop, que colecciona las fotos que la gente va desechando en los fotomatones. Amélie siente fascinación por Nino pero prefiere un encuentro casual a una presentación directa. Lo intenta varias veces sin éxito y acaba dejándolo por imposible. Pero finalmente Raymond, le corresponde con la misma moneda a Amélie, incitándola a buscar lo que había dejado en un segundo plano: su propia felicidad. Así, Amélie, acaba felizmente en los brazos de Nino al que besa de la forma más sutil y complaciente que uno se pueda imaginar.
DISCOGRAFÍA

Amelie. A movie by Jean-Pierre Jeunet. Music by Yann Tiersen. (banda sonora de la película). CD editado por Victoire Productions-Labels/Virgin France, 2001
1.J'y Suis Jamais Allé
2.Les Jours Tristes
3.La Valse D'Amelie
4.Comptine D'Un Autre Ete: L'Apres Midi
5.La Noyee
6.L'Autre Valse D'Amelie
7.Guilty
8.A Quai
9.Le Moulin
10.Pas Si Simple
11.La Valse D'Amelie - (orchestra version)
12.La Valse Des Vieux Os
13.La Dispute
14.Si Tu N'Etais Pas La -
Fréhel
15.Soir De Fete
16.La Redecouverte
17.Sur Le Fil
18.Le Banquet
19.La Valse D'Amelie - (piano version)
20.La Valse Des Monstres

Julia Nuñez


Relata a odisea por Latinoamérica levada a termo polo posteriormente coñecido revolucionario Ernesto "Che" Guevara e o seu amigo o Dr. Alberto Granado en 1952, cando Guevara era un mozo estudante de medicina de 23 anos. Ambos embarcaron nunha viaxe de 9 meses percorrendo América do Sur nunha escanastrada moto Norton de 500 cc, á que alcumaban "A poderosa". No seu camiño foron á provincia argentina de Córdoba, Bos Aires, a Patagonia, a cidade chilena de Valparaíso, o deserto de Atacama, Machu Picchu e a colonia San Pablo, o leprosario máis importante de Latinoamérica. "The Motorcycle Diaries" (Diarios de motocicleta), baseado nos diarios e nun libro dos propios "Che" Guevara e Alberto Granado, non é a historia da radicalización dun revolucionario, é a crónica dun mozo que abandona a súa lareira e experimenta e esperta ao mundo de seu arredor.
Os dous compañeiros axudan a ao xente sen esperar nada a cambio, senón para axudar soamente.
Na miña opinión a película está ben, pero para vela hai que ter información sobre ambos protagonistas.
Foi a última película que vimos na clase. Foi una asignatura que me gustou moito e vin moitas películas.



Jénny

Diario de una motocicleta

Pouco antes que Ernesto termine os seus estudos de medicina, el e o seu amigo Alberto deixan Bos Aires para viaxar polo continente buscando diversión e aventuras para finalmente chegar a Venezuela. O seu transporte é unha antigua motocicleta Norton, de Alberto, coñecida como A Poderosa.Durante a viaxe, eles entran en contacto coa pobreza e o sufrimento. Ofrécense como voluntarios nunha colonia de leprosos no norte de Perú. Esta experiencia, entre outras, cambian o modo de ver ao mundo de Guevara, servindo para empezar a cambiar ao mozo Ernesto no "Che" Revolucionario ao que se convertese uns anos despois. Nunha viaxe que dura uns seis meses, Ernesto e Alberto percorren máis de 12.000 quilómetros, desde á Arxentina pasando por Chile, Perú, e Colombia ata chegar a Venezuela en xuño de 1952. E será un convite de traballo en Caracas, o que decide a Engraecido a despedirse do seu amigo. Non antes de 8 anos será cando se reencontren, cando o axudante de avogado de medicina Ernesto converteuse no mítico Che Guevara.
Ana

AMELIÉ

Ao principio unha voz en off narra a nenez de Amélie, que medrou illada do resto dos nenos por decisión do seu pai, debido á súa equivocada crenza de que ela sufría problemas cardíacos Amélie cumpre 22 anos e deixa a súa casa para instalarse nun departamento en Montmartre que se custea traballando como camarera do "Cafe deas 2 Moulins” (café os 2 muíños). Alí danse a coñecer unha serie de personaxes do máis excéntricos cos que Amélie interactuará durante toda a película: Suzanne, Georgette, Gina, Hipólito, Joseph, Philoméne, Amélie non ten noivo, intentouno unha ou dúas veces, pero os resultados desanimárona.Pero o 30 de Agosto de 1997 ocorre o evento que cambiará a vida de Amélie. Tras unha serie de circunstancias polo conmoción ocasionado ao decatarse por televisión do accidente de Lady Di, ela descobre tras unha lousa do seu cuarto de baño o pequeno tesouro gardado por un neno fai corenta anos. Fascinada polo achado, o 31 de Agosto ás 4:00 da madrugada, ten unha idea espectacular: dondequiera que estea, Amélie atoparía ao dono e devolveríalle o seu tesouro. Se conmovíao, converteríase nunha vengadora do ben. Coa axuda do seu veciño Raymond (un ancián coñecido como “o home de vidro” pola debilidade dos seus ósos, que levaba 20 anos sen saír da súa casa e que só vía o mundo a través da reprodución dun cadro) e tras unha longa busca por toda a cidade, Amélie consegue finalmente localizar ao dono do tesouro e devolverllo tras unha estratexia moi orixinal. O dono non só se emociona profundamente ao descubrir que toda a súa infancia estaba nesa cajita, senón que ademais se expón mellorar a súa vida actual...Nese momento Amélie ten unha sensación de completa harmonía e decide volcarse para os demais para crearlles felicidade nas súas vidas.Desta forma, inventa toda clase de estratexias do máis orixinais e conmovedoras para intervir, sen que se dean conta, na existencia de varias persoas do seu contorno...Pero mentres ela se preocupa polos demais, ninguén se preocupa por Amélie, ela se ve forzada de forma involuntaria a examinar e valorar a súa vida solitaria. Este sentimento agudízase especialmente tras coñecer a Nino, un rapaz tan raro e soñador como ela, o colecciona as fotos que a xente vai caracterizando nos fotomatones. Amélie sente fascinación por Nino pero prefire un encontro casual a unha presentación directa. Inténtao varias veces sen éxito e acaba deixándoo por imposible. Pero finalmente Raymond, correspóndelle coa mesma moeda a Amélie, incitándoa a buscar o que deixara nun segundo plano: a súa propia felicidade. Así, Amélie, acaba felizmente nos brazos de Nino ao que bica da forma máis sutil e compracente que un póidase imaxinar.
Ana

AMELIÉ

Ao principio unha voz en off narra a nenez de Amélie, que medrou illada do resto dos nenos por decisión do seu pai, debido á súa equivocada crenza de que ela sufría problemas cardíacos Amélie cumpre 22 anos e deixa a súa casa para instalarse nun departamento en Montmartre que se custea traballando como camarera do "Cafe deas 2 Moulins” (café os 2 muíños). Alí danse a coñecer unha serie de personaxes do máis excéntricos cos que Amélie interactuará durante toda a película: Suzanne, Georgette, Gina, Hipólito, Joseph, Philoméne, Amélie non ten noivo, intentouno unha ou dúas veces, pero os resultados desanimárona.Pero o 30 de Agosto de 1997 ocorre o evento que cambiará a vida de Amélie. Tras unha serie de circunstancias polo conmoción ocasionado ao decatarse por televisión do accidente de Lady Di, ela descobre tras unha lousa do seu cuarto de baño o pequeno tesouro gardado por un neno fai corenta anos. Fascinada polo achado, o 31 de Agosto ás 4:00 da madrugada, ten unha idea espectacular: dondequiera que estea, Amélie atoparía ao dono e devolveríalle o seu tesouro. Se conmovíao, converteríase nunha vengadora do ben. Coa axuda do seu veciño Raymond (un ancián coñecido como “o home de vidro” pola debilidade dos seus ósos, que levaba 20 anos sen saír da súa casa e que só vía o mundo a través da reprodución dun cadro) e tras unha longa busca por toda a cidade, Amélie consegue finalmente localizar ao dono do tesouro e devolverllo tras unha estratexia moi orixinal. O dono non só se emociona profundamente ao descubrir que toda a súa infancia estaba nesa cajita, senón que ademais se expón mellorar a súa vida actual...Nese momento Amélie ten unha sensación de completa harmonía e decide volcarse para os demais para crearlles felicidade nas súas vidas.Desta forma, inventa toda clase de estratexias do máis orixinais e conmovedoras para intervir, sen que se dean conta, na existencia de varias persoas do seu contorno...Pero mentres ela se preocupa polos demais, ninguén se preocupa por Amélie, ela se ve forzada de forma involuntaria a examinar e valorar a súa vida solitaria. Este sentimento agudízase especialmente tras coñecer a Nino, un rapaz tan raro e soñador como ela, o colecciona as fotos que a xente vai caracterizando nos fotomatones. Amélie sente fascinación por Nino pero prefire un encontro casual a unha presentación directa. Inténtao varias veces sen éxito e acaba deixándoo por imposible. Pero finalmente Raymond, correspóndelle coa mesma moeda a Amélie, incitándoa a buscar o que deixara nun segundo plano: a súa propia felicidade. Así, Amélie, acaba felizmente nos brazos de Nino ao que bica da forma máis sutil e compracente que un póidase imaxinar.


Ana

Amélie



Amélie creceu aislada do resto dos nenos por decisión do seu pai, porque el creía que ela sufría problemas cardiacos (era mentira, xa que o seu corazón acelerábase polo contacto físico co seu pai).
Amélie ten moita imaxinación debido a morte da súa nai é porque o seu pai era unha persoa antisocial. Con 22 anos, Amélie vai vivir a Montmartre a un apartamneto onde traballa de camareira no “Café des 2 Moulins”. Na cafetería aparecen personaxes como Suzanne (dona, antigua artista do desnudo); Georgette (vendedora de tabaco hipocondríaca); Gina; Hipólito (escritor fracasado, a quen lle gusta explotar o papel de burbullas); Philoméne (azafata).
Amélie non ten noivo é encantalle meter a man nun saco cheo de guisantes, lanzar pedras ao canal de San Martín...
Logo do accidente de Lady Di, descobre tras unha lousa do baño un pequeño tesouro agochado por un neno facía 40 anos. Enton, decide encontrar o dono da caixa axudada polo seu veciño Raymond (coñecido como o home de vidro). Descubre quen é e devolvelle tras moitas extratexias o tesouro. Dende aquela decide axudar a xente máis necesitada.
A película dende o meu punto de vista é entretida é pode chegar a ser divertída. Trata de unha rapaza que polas circunstancias da súa vida é unha persoa moi inxenua.



Jénny

Argumento de "Centauros del Desierto"



A película “Centauros del Desierto”, a título persoal sorprendeume bastante, xa que as películas do oeste non son as que máis me gustan. A película aparentemente ten un argumento sinxelo: Ethan, un veterano confederado, volve ao rancho da súa irmá en Texas. Ethan e os rangers persiguen a un grupo de comanches que rouban ganado e cando se dan conta de que foron enganados e volven, encontranse co rancho destruídoé a familia de Ethan morta coa excepción das sobriñas, raptadas polos comanches.Enton, comeza a aventura do seu tío Etahn (John Wayne) e o seu irmán Martín (Jeffrey Hunter) que era un orfo criado pola familia. Pasan durante 5 anos detrás dos indios para recuperar as mozas. A mayor atopana morta no deserto. Cando encontran a máis xoven, encontranse que ella xa está acostumada a vida dos indios é o seu tío quere acabar coa súa vida, pero no fondo aunque parece moi duro con ela, acaba dandose conta de que segue sendo a mesma neniña de sempre.
A personaxe principal é Ethan Edwards, un soldado exconfederado. Un home disposto a rescatar a sua sobriña. Non se rendira ante a fame, sede ou a soidade.



Jénny



Argumento de Centauros del desierto


John Wayne e o director John Ford forjaron a inmortal epopea sobre o Oeste, as súas fronteiras e os homes que se atreveron a desafiarlas coa obra mestra do Western "Centauros do deserto".Wayne interpreta ao soldado ex-confederado Ethan Edwards, un home disposto a rescatar a seu sobriña, capturada polos mesmos Comanches que han masacrado á súa familia. Non se renderá nin diante do fame, nin diante da sede, nin diante dos elementos ou a soidade. E na súa obsesiva busca durante cinco anos, Ethan atopará algo insospeitado: a súa propia humanidade."Centauros do deserto", unha das películas máis prestixiosas e influentes xamais filmada, contén secuencias que representan "unha brillante fusión do traballo de edición, uso da cámara e maxistrais interpretacións, filtrados a través dos ollos dunha mestre en dirección" (Ted Sennett, Great Hollywood Westerns).
Ana

lunes, 23 de junio de 2008

CENTAUROS DO DESERTO

Tres anos despois da guerra de Secesión, Ethan Edwards volve o seu querido fogar formado polo seu irmán Aarón, a súa cuñada Martha, e as súas dúas sobriñas Lucy e Debbie e un mozo chamado Brad, mentras que Laurie, a irmá de Brad, está enamorada de Martín. Un día cando Ethan, Martín e o vello loco Mose chegan a casa encontrana en cenizas. Ethan descubre os corpos da súa amada Martha e do seu irmán Aarón pero non os das dúas nenas. Inmediatamente, ante a venganza india, prodúcese a réplica: Ethan e algúns homes emprenden a búsqueda, pero a realidade é outra, Ethan non soporta os indios porque non se soporta a sí mismo. Aquí é donde os camiños de Cicatriz e de Ethan dibúxanse paralelos. Ethan o nómada pretende vengar a venganza india. Para eso vagará no máis puro sentido indio. A matanza india non é máis que a gota que colma carne da súa carne. Debe ir tras deles porque desea vengar a Martha. Pero ademáis él quere xustificar a súa existencia nómada, sin un fogar donde acudir porque o último lazo que o unía a este mundo, Martha, desapareceu.
É indiscutible que Ethan intenta vengar a morte dos seus seres queridos, claro está, como mencionamos antes, que Debbie é , en certa maneira, unha filla para Wayne, pero tamén é a excusa perfecta que Ethan precisa para loitar contra o seu propio eu, Cicatriz. Debbie é algo que quere e odia a partes iguales. O que a pequena representa para él vai máis alá da súa comprensión e, por esto que, cando finalmente da con ela, dase conta de que lle dicta o corazón. Non pode matar a nena porque o amor que profesa é máis grande que o seu odio. Non pode acabar con ela porque en Debbie está o que él quixera tanto e o que máis odiou, Martha e Cicatriz, Martha e Ethan....
Unha vez o traballo está acabado, a volta o fogar é o reencontro. Martín, Ethan e Debbie chegan a casa dos Jorgensen nun plano que nos recorda o inicial. Pero esta vez Ethan non entra na casa, senon que ve pasar a felicidade ante él. Debbie é acollida polo matrimonio Jorgensen que anteriormente perdeu un fillo. Laurie consigue un propósito e únese para sempre a Martín, algo que nos recorda o que podía haber pasado entre Martha e Ethan. Todos entran na casa, todos menos un. O ciclo completouse e Wayne debe reiniciar novamente os seus pasos, porque Ethan non ten ningún motivo polo que quedarse. En ese momento, de soledad e tristeza, reemprende o camiño, ese camiño para el que está predestinado e , mentras un sentimento hacia ela rencorrelle o corpo, recóllese na súa fraxilidade cun xesto e cérrase a porta.
ILDUARA VILAR

DIARIO DUNHA MOTOCICLETA

En 1952, dous xóvenes arxentinos, Ernesto Guevara apodado Fuser e o seu amigo Alberto Granada emprenden un viaxe para descubrir a verdadeira América Latina. Ernesto é un estudiante en medicina de 23 anos, especialista en lepra e Alberto é un bioquímico de 29 anos. A película segue os dous xóvenes o largo do seu viaxe. Van descubrindo a riqueza e a diversidade humana e social do continente Lationoamérica.
Arrancan de Bos Aires nunha moto Norton de 500 c.c apodada “a poderosa”.
Son xóvenes , teñen sede de aventura e de curiosidade. Arrancan con poucas cousas e pouco diñeiro, así o principio son impostores e valense de ardides para comer. Por exemplo, cando encontran a dúas mulleres que lles propoñen tomar unha copa, dicen que non poden beber en allunas. Evidentemente as mulleres invitanos a beber e a comer: comen gratis gracias a un ardid!
Cruzan o continente latinoamericano a pé. Están cansados pero visitan sitios magníficos como Cuzco que é un lugar moi famoso o Machu Pichu no Perú, donde as ruinas maxestuosas e a extraordinaria herencia inca exerce un profundo efecto sobre eles. Despois páranse nun pequeno pobo para traballar como médicos. Nese pobo hai un río que aisla os enfermos dos que están en boa saúde. É nese pobo donde Ernesto toma conciencia da situación. En efecto como Bolívar, Ernesto soña con unha América unida. Para él as fronteiras son barreras inútiles.
O final, este viaxe transformou a Ernesto e cambiou a súa opinión a propósito da vida. En efecto a confrontación coa realidade social e política dos diferentes países visitados alterou a percepción que os dous amigos tiñan do continente. Esta experiencia despertou novas vocacións asociada a un desexo de xustiza social. O largo do viaxe Ernesto Guevara levou un diario de viaxe donde contou todo o que había visto, todo o que había experimentado e todas as súas ideas. Ademáis foi gracias a este diario que o director W. Salles puido realizar a película.
ILDUARA VILAR

AMELIE

Amelie creceu aislada do resto de nenos por decisión de seu pai, debido a súa equivocada creencia de que ela sufría problemas do ritmo cardíaco. Pero Amelie crece e prefire soñar ata que chegue o día de partir.
Amelie cumple 22 anos, e deixa a sua casa para instalarse nun departamento en Montmartre. Alí danse a conocer unha serie de personaxes do máis excéntricos cos que Amelie interactuará toda a película.
Amelie non ten novio, intentouno varias veces, pero os resultados desanimarona. Pero Amelie cultivou un gusto polos pequenos placeres como meter a man nun saco cheo de guisantes... romper a capita de azúcar cristalizado dunha créeme brulèe con unha cuchara... ou tratar de adivinar cantas parexas están tendo un orgasmo en París en ese mismo momento....
Pero o 30 de Agosto de 1997 ocorre o evento que cambiará a vida de Amelie. Tras unha serie de circunstancias, ela descubre tras unha lousa do seu baño un pequeno tesouro gardado por un neno fai xa cuarenta anos. Ela decide encontrar o dono dese tesouro ca axuda do veciño Raymond e tras unha larga búsqueda Amelie consigue finalmente localizalo. O dueño emocionase moito o recordar toda a súa infancia. Nese momento Amelie ten unha sensación de completa armonía e decide volcarse hacia os demáis para crearlles felicidade nas súas vidas. De esta forma, inventa toda clase de extratexias do mais orixinales e conmovedoras para intervir, sin que se den conta, na existencia de varias personas do seu entorno. Pero mentras suceden as cousas e nadie se preocupa por Amelie, ela vese forzada de forma involuntaria a examinar e volar sobre a sua vida solitaria. Este sentimento agudizase especialmente tras conocer a Nino, un home tan raro e soñador como ela, que traballa medio día no tren do horror, e o outro medio nun sex shop, que colecciona as fotos que a xente vai tirando nos fotomatones. Amelie sinte fascinación por Nino pero prefire un encontro casual a unha presentación directa. Intentao varias veces sin éxito e acaba deixando por imposible. Pero finalmente Raymond, correspondelle ca mesma moeda a Amelie, incitándoa a buscar o que había deixado nun segundo plano: a súa propia felicidade.
Finalmente Amelie acaba nos brazos de Nino o que besa de forma sutil e complacente.

Diario de una motocicleta

DIARIO DE UNA MOTOCICLETA

O relato baséase no diario de viaxe que levou Ernesto Guevara na súa primeira gran travesía, que aos 23 anos e xunto a Alberto Granado, percorreu a Arxentina, Chile e Perú. E é no transcorrer do filme (da viaxe) que os estratos conscientes do mozo Ernesto comezan a complejizarse, e a súa identidade a constituírse. O momento no que o Che comeza a converterse no Che, deixando atrás a Ernesto (tímido estudante de medicina, de familia, noiva e hábitos burgueses). É sobre a “toma de conciencia” do Che do que fala o último filme de Sáelles. De seu concientización social, seu saír do cascarón familiar e social e coñecer (chocarse) con outras formas de vidas posibles, e das inxustas consecuencias que estas eleccións posibles poden carrexar. Este é o tema da película, a escusa, a coartada de Sáelles para retomar o road movie, e expandirlo máis alá das fronteiras e camiños brasileros.

É unha película que narra parte da vida do revolucionario arxentino Ernesto "Che" Guevara e as súas viaxes de mocidade co seu amigo Alberto Granado a través de América do sur. Protagonizan a película Gael García Bernal que interpreta a Ernesto Guevara e Rodrigo de la Serna[1] a Alberto Granado.A película foi dirixida por Walter Salles.
O guión, escrito polo portorriqueño José Rivera, baséase nos diarios de Guevara e Engraecido. A película estreouse no Festival cinematográfico Sundance en xaneiro de 2004, o que a lanzou ao mundo ese mesmo ano.Diarios de Motocicleta foi nominado por catro premios no Festival de Cine de Cannes no ano 2004; ademais gañou o Premio de François Chalais, o premio do Xurado Ecuménico e un Magnífico Premio Técnico. O único que non logrou obter foi a Palma de Ouro (Palme D'Or). Tamén foi nominado para dous premios Oscar no 2005 – a Mellor Canción Orixinal e a Mellor Escritura Adaptada. En onde gañou pola Mellor Canción Orixinal Á outra beira do río, escrita por Jorge Drexler. Foi a primeira vez que algunha canción da lingua española recibe este honor.

Frases famosas:
Deixa que o mundo te cambie... e poderás cambiar ao mundo
Hai que loitar por cada bafarada de aire... e mandar a morte ao carallo
Eu xa non son eu, polo menos non son o mesmo eu interior



ARGUMENTO

Pouco antes que Ernesto termine os seus estudos de medicina, el e o seu amigo Alberto deixan Bos Aires para viaxar polo continente buscando diversión e aventuras para finalmente chegar a Venezuela. O seu transporte é unha antigua motocicleta Norton, de Alberto, coñecida como A Poderosa.Durante a viaxe, eles entran en contacto coa pobreza e o sufrimento. Ofrécense como voluntarios nunha colonia de leprosos no norte de Perú. Esta experiencia, entre outras, cambian o modo de ver ao mundo de Guevara, servindo para empezar a cambiar ao mozo Ernesto no "Che" Revolucionario ao que se convertese uns anos despois. Nunha viaxe que dura uns seis meses, Ernesto e Alberto percorren máis de 12.000 quilómetros, desde á Arxentina pasando por Chile, Perú, e Colombia ata chegar a Venezuela en xuño de 1952. E será un convite de traballo en Caracas, o que decide a Engraecido a despedirse do seu amigo. Non antes de 8 anos será cando se reencontren, cando o axudante de avogado de medicina Ernesto converteuse no mítico Che Guevara.

Noa Posada

domingo, 22 de junio de 2008

CENTAUROS DEL DESIERTO
( THE SEARCHERS 1956 )


PERSONAXES:
John Wayne Ethan Edwards Jeffrey Hunter Martin Pawley Vera Miles Laurie JorgensenWard Bond Cap. Rev. Samuel Clayton Natalie Wood Debbie Edwards John Qualen Lars JorgensenOlive Golden Mrs. JorgensenHenry Brandon CicatrizWalter Coy Aaron EdwardsDorothy Jordan Martha EdwardsPippa Scott Lucy EdwardsRobert Leyden BenLana Wood Debbie ( pequena )Ken Curtis Charlie McCorry


O comezo de Centauros do deserto é esclarecedor. Baixo uns simples, a priori, títulos de crédito agóchase boa parte do fondo da película.
O mellor do caso é que isto acontece de xeito que a inconsciente de Ford lle traiciona, ou non ?. A teoría é a seguinte: baixo un muro de ladrillos, os títulos de crédito vanse acontecendo, primeiro aparece o nome de John Wayne cunha música reveladora da relación estreita que garda o seu personaxe co mundo indio. É unha melodia violenta, ao contrario da música de corte máis maino que xorde ao mesmo tempo que aparecen noméelos de Vera Miles e de Jeffrey Hunter. Sen dúbida, esta mudanza de música obedece ao espírito pacificador que Ford quere dotar a ambos personaxes, Laurie e Martin respectivamente. Diferentes interpretacións se lle podrian atribuír ao comentado muro de ladrillos. Sen dúbida, poderiámonos quedar con aquela que di que o muro simboliza a distancia existente entre Martha e o propio Ethan. Existe un muro entre eles dous, un muro de imposible demolición, un muro que separa a felicidade total de ambos. A unha beira, a soidade de Ethan, vagando como reza a canción inicial, e ao outro o sedentarismo de Martha, un sedentarismo totalmente desexado por ela, pero que el non comparte- máis adiante Aaron pregúntalle a Ethan porqué non se quedou-.


O INDIO ETHAN
É evidente que o personaxe de Wayne, Ethan, marcha nun mundo paralelo ao personaxe de Cicatriz, xefe indio.
Os dous seguiron unha vida moi similar : mentres que Ethan está condenado a vagar polas terras baldias de Texas, Cicatriz tamén vaga sen rumbo intentando vengar as mortes dos seus fillos. Tal vez o vagar dun e outro poida parecer motivado por distintas causas, pero Ford encárgase de deixarnos ben claro que iso non é así. Nada máis chegar Ethan a casa do seu irmán, un aviso de roubo de gando chega á casa. O reverendo-marshall Clayton, interpretado por Ward Bond, comunica ao recien chegado e a familia Edwards que se cometeu un roubo e que deben partir xunto a outras familias implicadas en busca do devandito gando.Isto non é máis que un testo, a verdadeira intención das ladróns – os comanches- é a de arrasar unha das casas. Pouco antes de que o tribo india ataque a casa dos Edwards, a filla pequena, Debbie, foxe por unha fiestra mentres o resto da familia espera o seu destino fatal. O ataque nocturno dos aniquiladores prodúcese en elipses trala aparición do xefe Cicatriz diante da inocente mirada da nena. Ford quere mostrar o respecto que sente diante dos indios non mostrando o ataque, cousa que si que fai cando a vez de atacar é dos brancos. Cando Ethan, Martin e o vello tolo “ Mose “ chegan á casa a atopan en cinzas. Ethan descobre os corpos da súa amada Martha e do seu irmán Aaron pero non o das dúas nenas. Inmediatamente, diante da vinganza india, prodúcese a réplica: Ethan e algúns homes emprenden a busca, pero a realidade é outra, Ethan non soporta aos indios porque non se soporta a se mesmo. Aquí é onde os camiños de Cicatriz e de Ethan debúxanse paralelos. Ethan o nómada pretende vengar a vinganza india. Para iso vagará no máis puro sentido indio. O matanza india non é máis que a pinga que colma o vaso. Ethan aproveita o asasinato da súa querida Martha para ir tralas nenas, porque as dúas son como carne da súa carne. Debe ir tras elas porque desexa vengar a Martha. Pero ademais el quere xustificar a súa existencia nómada, sen un fogar onde acudir porque o último lazo que lle unia a este mundo, Martha, desapareceu. Existen unha infinidade de detalles que apoian a teoria dun Ethan indio. Para citar uns cantos, podriamos comentar a secuencia inicial, a da chegada á casa de Ethan. É un plano desde dentro da casa, desde a perspectiva de Martha. Nel se ve a Ethan ao lonxe dirixíndose á casa e, en primeira instancia unha alfombra india colga dun tenderete. Tamén poderiamos destacar o plano no que os exploradores descobren o corpo dun indio enterrado baixo as pedras. Ethan dispáralle un tiro en cada ollo, e explica claramente que, como bo coñecedor do mundo indio, un indio sen ollos está condenado a vagar indefinidamente sen poder entrar en seu paraiso –pradería-


.ETHAN E A FAMILIA EDWARDS

Desde un principio Ford encárgase de deixar ben claro quen é quen é Centauros do deserto. É Martha quen abre a porta para recibir a figura do estraño que chega cabalgando, quen sae en pleno soportal para recibir, extremadamente interesada, ao recén chegado. Pero non é ata que o seu marido, Aaron, desvela o nome do vaqueiro que nos damos conta da importancia que Ethan ten para ela. Despois do solitario “ Ethan “ por parte de Aaron, ela non mostra excesiva alegria, máis ben sentimentos controlados e lixeiramente nerviosos para o recien chegado. Cando Ethan baixa do cabalo é Aaron quen lle recibe, ata aquí algo bastante normal xa que este é o home da familia, pero Ethan lle saúda de maneira desinteresada e é cando vai directamente a saudar a Martha cun bico na fronte, ao que Martha contesta cunha moi tímida sorriso, dáse a volta e entra á casa. Ata este momento Ethan non artellou palabra. Unha vez dentro da casa Ethan confunde a Debbie con Lucy e é entón cando Martha fai de anfitrona, e pide ao recien chegado a súa capa. É a partir dese momento cando algo nos di que entre Martha e Ethan houbo algo máis que a relación típica entre cuñados. O modo en que Ethan a mira cando esta garda a súa capa, ao mesmo tempo que o seu irmán lle está falando, dános unha idea desa antigua historia. Pero non é só o xogo de miradas o que axuda a Ford a poñer de manifesto esa relación. Os diálogos xogan a contagotas a favor desa idea a medida que avanza a metraxe. Un dos momentos cunha maior carga emocional é aquel en que o reverendo descobre como Martha acaricia dunha maneira apaixonada a capa de Ethan. O reverendo, mentres apura o seu café de pé, volve a mirada para o infinito, mentres Ethan entra no plano e Martha devólvelle a capa a Wayne, todo isto unicamente roto por unha melodia maino e sentimental. Trala saída do solitario Wayne pola porta, Martha séguelle e o reverendo sen despedirse da anfitrona, sae de escena seguindo os pasos do vaqueiro.Así mesmo a idea de que Aaron non é máis que un mequetrefe comparado con Ethan vai tomando corpo e, o pensamento de que Aaron non é máis que un testo, un consolo para Martha se vai formando. A relación entre Ethan e Debbie representa a dualidade amor-odio para Ethan. Debbie é máis que a filla da súa amada, é a niñita á que regalou a súa condecoración mexicana á chegada á casa. Para Ethan, Debbie representa a evolución da súa raza e ademais é carne da súa carne, seu sobriña. É por todo isto que cando é raptada polos indios, Ethan reacciona de maneira airada. É indiscutible que Ethan intenta vengar a morte de súas seres queridos, e en particular a da súa amada Martha, pero o que nun primeiro momento puidese parecer unha simple reacción lóxica perante estas mortes, convértese nunha especie de válvula de fuga para Ethan. A incesante marcha tralos pasos de Debbie é o motivo que xustifica o nomadismo de Ethan. Claro está, como mencionamos anteriormente, que Debbie é, en certa maneira, unha filla para Wayne, pero tamén é a escusa perfecta que Ethan precisa para loitar contra seu própio eu, Cicatriz. Ethan non encaixa no mundo real, odia aos indios pero compórtase como eles, agás agás a súa insistencia en perseguir a Cicatriz. Debbie é algo que quere e que odia a partes iguais. O que a pequena representa para el vai máis alá da súa comprensión e, é por isto que, cando finalmente dá con ela, dáse conta do que lle dita o corazón. Non pode matar á moza porque o amor que profesa é máis grande que o seu odio. Non pode acabar con ela porque en Debbie está o que el máis quixo e o que máis odiou, Martha e Cicatriz, Martha e Ethan...

UN FINAL REDONDO
É nese belísimo plano en que o perseguidor ergue á súa presa cando nos damos conta de que, en realidade, o que vemos é a figura dun pai que atopa ao seu fillo despois de habelo perdido. A emoción que nos embarga nese momento é totalmente compartida. Quen non perdeu algunha vez a un ser querido?.¿ Quen non experimentou esa emoción que te emvuelve cando finalmente dás con el?. Debbie dáse conta diso e accede a repousar nos brazos de seu tio, de forma reconfortante e con ese punto de felicidade que nos dá a tranquilidade, a seguridade. Unha vez o traballo está acabado, a volta ao fogar e o reencontro. Martin, Ethan e Debbie chegan a casa dos Jorgensen nun plano que nos lembra ao inicial. Pero esta vez Ethan non entra na casa, sinó que ve pasar a felicidade perante el. Debbie é acollida polo matrimonio Jorgensen que anteriormente perdeu un fillo e, en certa maneira, lles é devolto. Laurie consegue o seu propósito e únese para sempre a Martin, algo que nos lembra ao que podería haber pasado entre Martha e Ethan. Todos entran na casa, todos menos un. O ciclo completouse e Wayne debe reiniciar novamente os seus pasos, porque Ethan non ten ningún motivo polo que quedarse, porque o máis belo nexo de unión a esas terras xa non está. Nese momento, de soidade e tristura, reanuda o camiño, ese camiño para o que está predestinado e, mentres un sentimento para ela percórrelle o corpo, recóllese na súa fraxilidade cun xesto e péchase a porta.

[Noa Posada]
AMELIE

Ao principio unha voz en off narra a nenez de Amélie, que medrou illada do resto dos nenos por decisión do seu pai, debido á súa equivocada crenza de que ela sufría problemas cardíacos (equivocado pois cada vez que el lle facía un recoñecemento médico na casa, o corazón de Amélie disparábase simplemente polo contacto físico co seu pai). Este feito, xunto co ambiente tenso que imperaba na súa casa debido tamén á natureza inestable e nerviosa da súa nai, e sobre todo pola tráfica morte desta ao caérsele enriba unha turista suicida que se lanzou ao baleiro desde o alto da igrexa de Notre Dame, o que agudizou as tendencias antisociais do seu pai, fan que a nena desenvolva unha inusual e activa imaxinación. Como se cita textualmente na película, “en tal casa da morte, Amélie medra e prefire soñar ata que chegue o día de partir”.

Amélie cumpre 22 anos e deixa a súa casa para instalarse nun departamento en Montmartre que se custea traballando como camarera do "Cafe deas 2 Moulins”(cafe os 2 muíños). Alí danse a coñecer unha serie de personaxes do máis excéntricos cos que Amélie interactuará durante toda a película:

Suzanne, a dona, antigua artista do espido, que coxea un pouco pero nunca derrama nada, á que lle gusta ver aos atletas que choran por desilusión e non lle gusta que un home sexa humillado en presenza do seu fillo.

Georgette, a vendedora de tabaco hipocondríaca, a cal odia a frase “o froito do seu ventre”.

Gina, camarera como Amélie, cuxa avoa era sanadora, e a quen lle gusta facer tronar os ósos dos dedos.

Hipólito, un escritor fracasado, a quen lle gusta ver toureiros corneados en televisión.

Joseph, o amante rexeitado de Gina, quen se pasa espiándola todo o día e a quen só lle gusta explotar o papel de burbullas.

Philoméne, azafata de voo, a quen lle gusta o ruído producido pola cunca do gato no azulexo.

Amélie non ten noivo, intentouno unha ou dúas veces, pero os resultados desanimárona.
No seu lugar Amélie cultivou un gusto polos pequenos praceres, como… meter a man nun saco cheo de chícharos… romper a capita de azucre cristalizado dunha crème brulée cunha culler … verle a cara na escuridade no cine á xente… lanzar pedras na canle de San Martín…ou tratar de adivinar cuántas parellas están tendo un orgasmo en París nese mesmo momento... (¡15! Como ela di mirando á cámara).

Pero o 30 de Agosto de 1997 ocorre o evento que cambiará a vida de Amélie. Tras unha serie de circunstancias polo conmoción ocasionado ao decatarse por televisión do accidente de Lady Di, ela descobre tras unha lousa do seu cuarto de baño o pequeno tesouro gardado por un neno fai corenta anos. Fascinada polo achado, o 31 de Agosto ás 4:00 da madrugada, ten unha idea espectacular: dondequiera que estea, Amélie atoparía ao dono e devolveríalle o seu tesouro. Se conmovíao, converteríase nunha vengadora do ben.

Coa axuda do seu veciño Raymond (un ancián coñecido como “o home de vidro” pola debilidade dos seus ósos, que levaba 20 anos sen saír da súa casa e que só vía o mundo a través da reprodución dun cadro de Pierre-Auguste Renoir) e tras unha longa busca por toda a cidade, Amélie consegue finalmente localizar ao dono do tesouro e devolverllo de forma casual tras unha estratexia moi orixinal. O dono non só se emociona profundamente ao descubrir que toda a súa infancia estaba nesa cajita, senón que ademais se expón mellorar a súa vida actual...

Nese momento Amélie ten unha sensación de completa harmonía e decide volcarse para os demais para crearlles felicidade nas súas vidas.

Desta forma, inventa toda clase de estratexias do máis orixinais e conmovedoras para intervir, sen que se dean conta, na existencia de varias persoas do seu contorno...

Coma cando apreixa do brazo a un cego vagabundo e dálle un rápido pero intenso paseo por un mercado mentres lle bisba ao oído todo o que ela vai vendo, producindo no cego un estado de emoción inmesurable.
Como lle fai esquecer a Georgette o seu carácter hipocondríaco e a Joseph a súa desgraciada obsesión por Gina ao provocar Amélie unha situación de romance do máis paixonal entre ambos.
Como se veña do cruel frutero do seu barrio quen humilla constantemente ao seu mozo axudante deixándoo en ridículo diante de todo o mundo.
Ou coma cando consegue sacar ao seu veciño Raymond da obsesión polo cadro de Renoir mediante o envío anónimo de vídeos onde móstranse fermosas escenas do máis curiosas, que producen no ancián unha inmediata necesidade de expandir a súa mente máis alá do que fixera antes.
E cando Hipólito volve a cobrar ilusión pola súa literatura ao descubrir unha das súas estrofas pintada nunha parede da rúa: “Sans toi, lles émotions d'aujourd'hui ne seraient que a peau morte deas emotions d'autrefois” ("Sen ti, as emocións de hoxe non serán máis que a pel morta das emocións de onte".
E sobre todo cando, valéndose dun gnomo de madeira a quen o seu pai tiña especial cariño, logra que este por fin decida facer as maletas e emprender unha viaxe polo mundo.
Pero mentres todo isto acontece e ninguén se preocupa por Amélie, ela se ve forzada de forma involuntaria a examinar e valorar a súa vida solitaria. Este sentimento agudízase especialmente tras coñecer a Nino, un rapaz tan raro e soñador como ela, que traballa medio día en “o tren do horror” e o outro medio nun sex shop, que colecciona as fotos que a xente vai caracterizando nos fotomatones. Amélie sente fascinación por Nino pero prefire un encontro casual a unha presentación directa. Inténtao varias veces sen éxito e acaba deixándoo por imposible. Pero finalmente Raymond, correspóndelle coa mesma moeda a Amélie, incitándoa a buscar o que deixara nun segundo plano: a súa propia felicidade. Así, Amélie, acaba felizmente nos brazos de Nino ao que bica da forma máis sutil e compracente que un póidase imaxinar.

Noa Posada

domingo, 15 de junio de 2008

AMÉLIE

Amélie (título original: Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, "El fabuloso destino de Amélie Poulain") es una película franco-alemana, del género comedia romántica estrenada en 2001. El lema de la película era "Ella cambiará tu vida..." (En francés: "Elle va te changer la vie...").
Co-escrita junto a Guillaume Laurant por su director, Jean-Pierre Jeunet, la película tiene como protagonistas a Audrey Tautou (Amélie Poulain) y a Mathieu Kassovitz (Nino Quincampoix). En Estados Unidos la distribuyó Miramax y en España Manga Films.
Al principio una voz en off narra la niñez de Amélie, que creció aislada del resto de los niños por decisión de su padre, debido a su equivocada creencia de que ella sufría problemas cardiacos (equivocado pues cada vez que él le hacía un chequeo médico en casa, el corazón de Amélie se disparaba simplemente por el contacto físico con su padre). Éste hecho, junto con el ambiente tenso que imperaba en su casa debido también a la naturaleza inestable y nerviosa de su madre, y sobre todo por la trágica muerte de ésta al caérsele encima una turista suicida que se lanzó al vacío desde lo alto de la iglesia de Notre Dame, lo que agudizó las tendencias antisociales de su padre, hacen que la niña desarrolle una inusual y activa imaginación. Como se cita textualmente en la película, “en tal casa de la muerte, Amélie crece y prefiere soñar hasta que llegue el día de partir”.
Amélie cumple 22 años y deja su casa para instalarse en un departamento en Montmartre que se costea trabajando como camarera del "Cafe des 2 Moulins”(cafe los 2 molinos). Allí se dan a conocer una serie de personajes de lo más excéntricos con los que Amélie interactuará durante toda la película:
Suzanne, la dueña, antigua artista del desnudo, que cojea un poco pero nunca derrama nada, a la que le gusta ver a los atletas que lloran por desilusión y no le gusta que un hombre sea humillado en presencia de su hijo.
Georgette, la vendedora de tabaco hipocondríaca, la cual odia la frase “el fruto de su vientre”.
Gina, camarera como Amélie, cuya abuela era sanadora, y a quien le gusta hacer tronar los huesos de los dedos.
Hipólito, un escritor fracasado, a quien le gusta ver toreros corneados en televisión.
Joseph, el amante rechazado de Gina, quien se pasa espiándola todo el día y a quien sólo le gusta explotar el papel de burbujas.
Philoméne, azafata de vuelo, a quien le gusta el ruido producido por el tazón del gato en el azulejo.
Amélie no tiene novio, lo intentó una o dos veces, pero los resultados la desanimaron. En su lugar Amélie ha cultivado un gusto por los pequeños placeres, como… meter la mano en un saco lleno de guisantes… romper la capita de azúcar cristalizado de una crème brulée con una cuchara … verle la cara en la oscuridad en el cine a la gente… lanzar piedras en el canal de San Martín…o tratar de adivinar cuántas parejas están teniendo un orgasmo en París en ese mismo momento... (¡15! Como ella dice mirando a la cámara).
Pero el 30 de Agosto de 1997 ocurre el evento que cambiará la vida de Amélie. Tras una serie de circunstancias por el shock ocasionado al enterarse por televisión del accidente de Lady Di, ella descubre tras una losa de su baño el pequeño tesoro guardado por un niño hace cuarenta años. Fascinada por el hallazgo, el 31 de Agosto a las 4:00 de la madrugada, tiene una idea espectacular: dondequiera que esté, Amélie encontraría al dueño y le devolvería su tesoro. Si lo conmovía, se convertiría en una vengadora del bien. Si no, pues no...
Con la ayuda de su vecino Raymond (un anciano conocido como “el hombre de vidrio” por la debilidad de sus huesos, que llevaba 20 años sin salir de su casa y que sólo veía el mundo a través de la reproducción de un cuadro de Pierre-Auguste Renoir) y tras una larga búsqueda por toda la ciudad, Amélie consigue finalmente localizar al dueño del tesoro y devolvérselo de forma casual tras una estrategia muy original. El dueño no sólo se emociona profundamente al descubrir que toda su infancia estaba en esa cajita, sino que además se plantea mejorar su vida actual...
En ese momento Amélie tiene una sensación de completa armonía y decide volcarse hacia los demás para crearles felicidad en sus vidas.
De esta forma, inventa toda clase de estrategias de lo más originales y conmovedoras para intervenir, sin que se den cuenta, en la existencia de varias personas de su entorno...
Como cuando agarra del brazo a un ciego vagabundo y le da un rápido pero intenso paseo por un mercado mientras le susurra al oído todo lo que ella va viendo, produciendo en el ciego un estado de emoción inmesurable.
Cómo le hace olvidar a Georgette su carácter hipocondríaco y a Joseph su desdichada obsesión por Gina al provocar Amélie una situación de romance de lo más pasional entre ambos.
Cómo se venga del cruel frutero de su barrio quien humilla constantemente a su joven ayudante dejándolo en ridículo delante de todo el mundo.
O como cuando consigue sacar a su vecino Raymond de la obsesión por el cuadro de Renoir mediante el envío anónimo de videos donde se muestran hermosas escenas de lo más curiosas, que producen en el anciano una inmediata necesidad de expandir su mente más allá de lo que había hecho antes.
Y cuando Hipólito vuelve a cobrar ilusión por su literatura al descubrir una de sus estrofas pintada en una pared de la calle: “Sans toi, les émotions d’aujourd’hui ne seraient que la peau morte des emotions d’autrefois” ("Sin ti, las emociones de hoy no serán más que la piel muerta de las emociones de ayer".
Y sobre todo cuando, valiéndose de un gnomo de madera a quien su padre tenía especial cariño, logra que éste por fin decida hacer las maletas y emprender un viaje por el mundo.
Pero mientras todo esto sucede y nadie se preocupa por Amélie, ella se ve forzada de forma involuntaria a examinar y valorar su vida solitaria. Este sentimiento se agudiza especialmente tras conocer a Nino, un chico tan raro y soñador como ella, que trabaja medio día en “el tren del horror” y el otro medio en un sex shop, que colecciona las fotos que la gente va desechando en los fotomatones. Amélie siente fascinación por Nino pero prefiere un encuentro casual a una presentación directa. Lo intenta varias veces sin éxito y acaba dejándolo por imposible. Pero finalmente Raymond, le corresponde con la misma moneda a Amélie, incitándola a buscar lo que había dejado en un segundo plano: su propia felicidad. Así, Amélie, acaba felizmente en los brazos de Nino al que besa de la forma más sutil y complaciente que uno se pueda imaginar.
Lo menos importante de la película es el argumento. A tal punto que podría relatarse toda la historia, cada una de las pequeñas historias que componen el relato, y hasta adelantar el final y con ello la película no perdería nada de su encanto. Para hacer una comparación, se podría decir que Amélie es al cine convencional lo que la poesía es a la prosa en literatura. Amélie es una película poética y como en la poesía, la verdadera historia transcurre en el corazón de los personajes más que en sus actos.
Si en algo insiste Amélie, es en el valor de las pequeñas cosas, esos pequeños placeres de lo cotidiano a los que a veces se presta la suficiente atención. Por eso cada nuevo personaje que entra en la escena es precedido por una descripción de las cosas que le gustan y desagradan. Pequeñas cosas, que de alguna manera componen el Universo del personaje. La fantasía, o mejor dicho, la capacidad de fantasear es otro de los valores que se destacan en Amélie.
Un tercer aspecto a destacar de Amélie es su carácter metafórico. Bellas metáforas adornan muchas de las escenas. Una cajita que se transforma en símbolo de la niñez perdida.
Excelente sobre todo la actriz que interpreta a Amélie, Audrey Tautou, que con sus gestos y miradas le da un carácter muy especial al personaje, sobre todo cuando mira directo al foco de la cámara, como buscando la complicidad del espectador e invitándolo a entrar a su mundo. En ocasiones recuerda a Chaplin.
Y por supuesto la fotografía, que nos muestra los rincones más bellos de París, pero sin excederse, teniendo como fondo una excelente banda sonora de Yann Tiersen.
Amélie es, más que una comedia romántica, una fábula sobre el amor y la posibilidad de hacer el bien.


Fernando Roldán

CASABLANCA

Casablanca, una de las películas constantemente más valoradas de la cinematografía estadounidense, ganadora de varios Óscar, incluyendo el de mejor película en 1943, narra una historia romántica en la ciudad marroquí de Casablanca bajo el control del gobierno de Vichy. La película, basada en la obra teatral Todos vienen al Café de Rick (Everybody Comes to Rick's) de Murray Burnett y Joan Alison, fue dirigida por Michael Curtiz y protagonizada por Humphrey Bogart en el papel de Rick Blaine e Ingrid Bergman como Ilsa Lund. El desarrollo de la película se centra en el conflicto de Rick entre —usando las palabras de uno de los personajes— el amor y la virtud: Rick deberá escoger entre su amada Ilsa o hacer lo correcto. Su dilema es ayudarla o no a escapar de Casablanca junto a su esposo, uno de los líderes de la resistencia, para que éste pueda continuar su lucha contra los nazis.
En su tiempo el filme tenía todo para destacar ampliamente, con actores renombrados y guionistas notables, sin embargo ninguno de los involucrados en su producción esperaba que éste pudiese ser algo fuera de lo normal. Se trataba simplemente de una de las docenas de producciones anuales de la maquinaria hollywoodense. Casablanca tuvo un inicio sólido pero no espectacular y, sin embargo, fue ganando popularidad a medida que pasó el tiempo y se fue colocando siempre entre los primeros lugares de las listas de mejores películas. La crítica ha alabado las actuaciones carismáticas de Bogart y Bergman y la química entre ellos, así como la profundidad de las caracterizaciones, la intensidad de la dirección, el ingenio del guión y el impacto emocional de la obra en su conjunto.


Fernando Roldán

DIARIO DE UNA MOTOCICLETA

El relato se basa en el diario de viaje que llevó Ernesto Guevara en su primera gran travesía, que a los 23 años y junto a Alberto Granado, recorrió Argentina, Chile y Perú. Y es en el transcurrir del film (del viaje) que los estratos conscientes del joven Ernesto comienzan a complejizarse, y su identidad a constituirse. El momento en el que el Che comienza a convertirse en el Che, dejando atrás a Ernesto (tímido estudiante de medicina, de familia, novia y hábitos burgueses). Es sobre la “toma de conciencia” del Che de lo que habla el último film de Salles. De su concientización social, su salir del cascarón familiar y social y conocer (chocarse) con otras formas de vidas posibles, y de las injustas consecuencias que estas elecciones posibles pueden acarrear. Este es el tema de la película, la excusa, la coartada de Salles para retomar el road movie, y expandirlo más allá de las fronteras y caminos brasileros. Es una película que narra parte de la vida del revolucionario argentino Ernesto "Che" Guevara y sus viajes de juventud con su amigo Alberto Granado a través de Sudamérica. Protagonizan la película Gael García Bernal que interpreta a Ernesto Guevara y Rodrigo de la Serna a Alberto Granado.
Poco antes que Ernesto termine sus estudios de medicina, él y su amigo Alberto dejan Buenos Aires para viajar por el continente buscando diversión y aventuras para finalmente llegar a Venezuela. Su transporte es una antigua motocicleta Norton, de Alberto, conocida como La Poderosa.
Durante el viaje, ellos entran en contacto con la pobreza y el sufrimiento. Se ofrecen como voluntarios en una colonia de leprosos en el norte de Perú. Esta experiencia, entre otras, cambian el modo de ver al mundo de Guevara, sirviendo para empezar a cambiar al joven Ernesto en el "Che" Revolucionario al que se convirtiera unos años después. En un viaje que dura unos seis meses, Ernesto y Alberto recorren más de 12.000 kilómetros, desde la Argentina pasando por Chile, Perú, y Colombia hasta llegar a Venezuela en junio de 1952. Y será una invitación de trabajo en Caracas, lo que decide a Granado a despedirse de su amigo. No antes de 8 años será cuando se reencuentren, cuando el pasante de medicina Ernesto se ha convertido en el mítico Che Guevara.

Frases famosas:

• Deja que el mundo te cambie... y podrás cambiar al mundo
• Hay que luchar por cada bocanada de aire... y mandar la muerte al carajo
• Yo ya no soy yo, por lo menos no soy el mismo yo interior



Fernando Roldán

CENTAUROS DEL DESIERTO

The Searchers, (conocida en Chile, México, Argentina como Más corazón que odio y como Centauros del desierto en España) es una película basada en la novela de Alan Le May. Se la considera uno de los grandes westerns de la historia del cine; Steven Spielberg dijo sobre esta película que era "la mejor película de la historia". Fue rodada íntegramente en exteriores naturales de gran belleza. Su argumento es el siguiente:Tres años después de la finalización de la guerra de Secesión, Ethan Edwards vuelve a su querido hogar formado por su hermano Aaron, su cuñada Martha, sus dos sobrinas Lucy y Debbie y un muchacho medio mestizo llamado Martin. Lucy está prometida a un joven muchacho llamado Brad, cuya familia vive cerca, mientras que Laurie, la hermana de Brad, está enamorada de Martin. Entonces la casa, situada en una hermosa llanura del desierto es atacada por los comanches liderados por Cicatriz. Matan a toda la familia y raptan a Debbie. Aquí es dónde empieza la aventura de Ethan y Martin que persiguen a los indios a través del continente americano para recuperar a Debbie, quien en el momento del rescate sufre una división ideológica, pues se ha criado con los indios y mantiene una posición defensiva hacia su familia.
De toda la larga serie de westerns filmados por John Ford a lo largo de su extensa carrera, The Searchers destaca por su excelencia técnica y estilística, de notable influencia posterior dentro del cine de acción y otros géneros como la ciencia ficción (en menor medida). Las espectaculares secuencias de acción de la cinta, díganse las rápidas persecuciones a caballo o los combates contra la tribu de Scar, fueron en su tiempo revolucionarias por su concepto fotográfico y su edición veloz, fomentando la sensación de ritmo con el empleo eficaz de la música del gran Max Steiner y la banda de sonido. Además, la utilización por parte del director de la voz en off (la carta de Martin leída por Laurie), la profundidad de campo, y otros recursos narrativos, contribuye decisivamente a la aceleración del relato y a su fluidez, que incluso hoy, más de cincuenta años después, logra seguir atrapando espectadores y permanece en el agrado de muchos.

Fernando Roldán

LOS EDUKADORES

Jan, Peter y Jule son tres jóvenes rebeldes que sueñan con cambiar el mundo. Jan y Peter se convierten en Los edukadores, los misteriosos autores de actos poéticos y no violentos con los que quieren desestabilizar y avisar a los ricos de que sus días de bonanza están contados. Pero todo se complica cuando la vulnerable Jule se enamora de los dos chicos. Una decisión imprudente acaba por ponerles en peligro. El plan no sale como estaba previsto, y lo que nunca debió ser un secuestro acaba por enfrentar a los tres jóvenes idealistas con los valores de la generación en el poder.
El esperpento comienza aquí, pues la siguiente mitad de la película transcurre entre largos y profundos discursos sobre la moral pequeño burguesa, la opresión social y cómo las drogas le roban la energía revolucionaria al proletariado (cito textualmente). Lo propio de unos chavales muy concienciados. Al principio de la película los podemos ver protestando delante de una tienda de calzado deportivo porque las grandes marcas obligan a trabajar a los niños. Toda esta conciencia traspira por toda la película. Mientras tanto, Hardenberg (Burghart Klaussner) poco a poco comienza a caer en los ideales de los chavales y a recordar con cierto anhelo su pasado de hippie del 68, aunque su personaje está ahí para dar la respuesta negativa a los protagonistas, que son portadores de la gran verdad liberadora, y no le queda más remedio que seguir defendiendo su visión de la vida y de cómo el sistema engulle a todo lo que se le opone.
En fin, un filme sin desperdicio del que se pueden extraer numerosas ideas, siempre y cuando el espectador no se quede en la visión superficial del mismo.


Fernando Roldán

PEQUEÑA MISS SUNSHINE

La historia del film sigue el siguiente patrón. Se trata de una familia compuesta por una ama de casa, el personaje más normal de todos; un adolescente que lleva meses haciendo voto de silencio, su hermana que se presentará a un concurso infantil de misses, el abuelo de ambos expulsado del asilo por esnifar heroína, el padre, un fracasado que sólo habla de ser un ganador en la vida, y el hermano de éste, un gay deprimido que ha intentado suicidarse porque no es correspondido por el hombre de quién se ha enamorado. Todos ellos viajarán en una camioneta destartalada para que la pequeña del hogar se presente a ese concurso infantil.La película podría incluirse dentro del subgénero de las películas de carretera, y como tal nos ofrece no sólo un viaje físico sino también emocional, a través de los sentimientos, dudas y sueños de todos sus personajes. Sin lugar a dudas, éstos son el punto fuerte del film, pero no porque el guión los haya retratado excelentemente, que no es el caso, sino por las interpretaciones de todo su elenco. Toni Collette está muy bien como la madre que no es capaz de superar o controlar algunas cosas. Greg K. que está fantástico como el patriarca de la familia, transmitiendo una mezcla de alegría y patetismo. Alan Arkin interpreta al abuelo cascarrabias y drogadicto y también nos ofrece una sensacional interpretación. Paul Dano podríamos decir que interpreta al raro del grupo, y por primera vez un personaje de esta calaña cae bien, ya que el actor es capaz de conectar enseguida con el público ganándose su afecto. Abigail Breslin interpreta a la más pequeña de la familia, y la niña está francamente bien desprendiendo una enorme simpatía y naturalidad. La sorpresa del casting es el cómico Steve Carrell con su personaje de gay deprimido, está muy convincente.


Fernando Roldán