VERSIÓNS DE BLADE RUNNER

Coñécense 5 versións:

●Pase preliminar en Denver y Dallas (l982).
●Pase preliminar de San Diego (l982).
●Versión para Cines de Estados Unidos (l982).
●Versión para Cines en Europa (l982).
●Blade Runner, Director´s Cut (l992).



Hampton Fancher fixo moitos borradores do guión, istos acababan con Deckard e Rachael escapando da cidade, deixándoa ver a natureza por primera vez e despois, ao non querer ca colla a policía, dispáralla sobre a neve. Daved Peoples foi chamado para pulir o guión e darlle un toque máis “detectivesco” traballo no caracter humano dos adversarios de Deckard (surxindo o nome replicante).

Os contratos en Hollywoood soen dar un prazo de 6 semanas ao director para facer o montaxe dunha película sen interferencias da productora, ista versión non soe ter a color nin a densidade axustados e non ten música nin efectos. Ultimamente considerouse “director´s cut” o cabado final dun filme no que o director tivo un control total.

As diferencias nas versións da película (respecto á orixinal é EEUU) radican en:

Pase preliminar en Denver y Dallas (l982) –ll3 min.

Entre outras cousas, as voces en off non existian excepto na morte de Batty, inclúe unha escena con bailarinas espidas fora do bar de Faffe. Pris levanta a Deckard coas súas pernas cando se enfrentan e remata cando as portas do ascensor se pechan (é máis corta ca outras versións).

Pase preliminar de San Diego (l982) –ll5 min.

Mostra a Roy Batty facendo unha chamada telefónica para ver se está Chew, ensina a Deckar cargando a súa arma despois de disparar a Batty e cambia o final, Deckard e Rachel conducindo hacia o amencer.

Versión para cines en Europa (l982) –ll7 min.

Batty clava os pulgares nos ollos de Tyrrell, que sangra abundantemente. Deckard dispara a Pris unha terceira vez, e ista berra e patalea e máis cando é disparada. Mostra a Roy atravesando a palma da súa man co cravo.

Blade Runner, Director´s Cut (l992) – ll7 min

As voces en off son completamente eliminadas e engaden diálogo mentras Deckard espera sentado no bar da estrada para cubrir o silencio.
Unha escena de l2 segundos sobre un uniconia é engadida mentras Deckar toca o piano. A violencia extra da versión anterior é eliminada.
Elimínase o final feliz (a película remata coas portas do ascensor pechándose. A banda sonora dixital é remezclada

O DIRECTOR

Ridley Scott é un director de cine británico, nado o 30 de novembro de 1937. É irmán do tamén director de cine Tony.Foi nominado en tres ocasiones aos premios Oscar á mellor dirección da Academia de cine estadounidense. En xaneiro de 2003 foi nomeado cabaleiro pola raíña Isabel II.Os seus primeiros filmes (especialmente The duelists, Alien, e Blade Runner) proporcionaban ao espectador unha experiencia máis completa onde as escenas eran lembradas non soamente polos actores que interviñan ou puntos específicos, senón polo ambiente que nelas prevalecíaO seu estilo eleva a importancia da experiencia sensorial (visual, sonora) nun filme. O cine de Scott utiliza á iluminación, fotografía, creación de ambientes e sincronía coa música e o son como "actores" adicionais que contribúen á experiencia total do espectador. Esta característica pode ser percibida nas comerciais de televisión que Scott dirixiu (máis de 2000).Ridley Scott dirixiu as seguintes películas:

• OS DUELISTAS (1977) con Keith Carradine, Harvey Keitel, Albert Finney.

• ALIEN, O OITAVO PASAXEIRO (1979) con Sigourney Weaver, Tom Skerritt, John Hurt.

• BLADE RUNNER (1982) con Harrison Ford, Sean Young, Rutger Hauer.

• LEGEND (1985) con Tom Cruise, Mia Sara, Tim Curry. • A SOMBRA DO TESTEMUÑA (1987) con Tom Berenger, Mimi Rogers, Lorraine Bracco. • BLACK RAIN (1989) con Michael Douglas, Andy Garcia e Kate Capshaw.

• THELMA E LOUISE (1991) con Susan Sarandon, Geena Davis, Brad Pitt.

• 1492: A CONQUISTA DO GALIÑEIRO (1992) con Gérard Depardieu, Sigourney Weaver, Armand Assante.

• TORMENTA BRANCA (1996) con Jeff Bridges, Caroline Goodall, John Savage.

• A TENENTE OU'NEIL (1997) con Demi Moore, Viggo Mortensen, Anne Bancroft.

• GLADIATOR (2000) con Russell Crowe, Joaquin Phoenix, Connie Nielsen.

• Hannibal (2001) con Anthony Hopkins, Julianne Moore, Ray Liotta.

• BLACK HAWK DERRUBADO (2001) con Josh Hartnett, Eric Bana, Ewan Mcgregor.

• AS IMPOSTORES (2003) con Nicolas Cage, Sam Rockwell, Alison Lohman.

• O REINO DOS CEOS (2005) con Orlando Bloom, Eva Green, Liam Neeson.

• UN BO ANO (2006) con Russell Crowe, Abbie Cornish, Albert Finney.

A IMPORTANCIA DA MEMORIA

A partir das palabras pronunciadas por Batty antes de morrer sábese que a súa maior preocupación era que se lle lembrase; pero, como iban a lembrarlle se nin el mesmo sabía quen era? El sabía que só lembraríanlle como a un replicante renegado que volveu á terra, nada máis…

Por iso os replicantes coleccionaban fotografías, para ter recordos da súa orixe. Os humanos viven segundo uns dogmas que lles inculcan os seus pais a partir da nenez; pero os replicantes non tiñan eses inicios, e a súa existencia estaba baseada en recordos conservados en fotografías que dáballes o seu creador. Sen esas fotografías non tiñan en que sosterse.

Esa obsesión polas fotografías é unha das causas da pregunta “¿É Deckard un replicante?”, xa que ten o piano da súa casa cheo de fotografías. Hai dúas teorías: a primeira apoia que é un replicante con recordos implantados como Rachel; a outra di que ten as fotografías por que, nun mundo onde é tan difícil saber quen é humano e quen non, quere ter probas do seu pasado.

Atopamos ao longo da película multitude de escenas nas que aparecen os ollos; a simboloxía dos ollos ao longo da película é importante: a pupila é a única maneira de diferenciar os humanos dos replicantes.Os humanos teñen ollos sensibles nos que se advirten os cambios emocionais, os replicantes pola contra non, xa que logo non senten remordementos matando ás súas vítimas por medio dos ollos. O ollo é polo tanto o paso de replicante a humano. Tamén se ve a importancia dos ollos en partes como escena inicial, test VK, maquillaxe, morte de Tyrell, comentarios como: "He VISTO cosas que no creeríais...", etc.



OS SIMBOLOS

O simbolismo ten unha gran importancia na película, xa sexa de maneira directa ou indirecta; aquí falo dalgúns deses signos.

O unicornio aparece unha vez (na película comercial) e dous (na película “persoal” de Ridley Scott). A primeira vez correspóndese co sono de Deckard, unicamente aparece na 2ª película; e a segunda, ao final cando Rachel Roza a figura coa pata ao ir ao ascensor, que si que aparece en ambas películas.
Era un animal mitolóxico que non podía ser mantido en catividade xa que morrería. Un significado podería vincularse á liberdade, sobre iso xira realmente Blade Runner. Os replicantes buscan o durar máis, romper as cadeas do seu programa interno que lles esclaviza e somete.






O lume aparece de distintas formas e con varios significados:

• Ao comezo, tras aparecer o ollo de Holden, pódense ver unhas explosións de lume na cidade.


• Bryant expón a Deckard, como varios replicantes se quemaron ao atravesar un campo electromagnético na Tyrrel Corporation.


• Cando Deckard visita a Zhora no local de Taffy, ela está no camerino secándose o pelo, a cámara a toma a contraluz e os seus cabelos voan para arriba iluminados polo foco que ten detrás, coma se estivesen en chamas; aquí aparece un símbolo de poder e fantasía, transferindo aos replicantes, Zhora, un don místico, un aspecto fantástico e incluso unha mirada de forza e temor perante ela.


• Pris introduce mánoa nun recipiente con auga hirviendo e saca un ovo cocido que queima a Sebastian, aquí o lume aparece de forma indirecta, (aquilo que quenta o auga), pero está presente, simboliza o poder e a forza dos replicantes que se atopan por riba dos humanos.


• A luz como símbolo do lume e da vida, o lume interno dos replicantes que aos poucos se vai apagando. *A cor louro dos cabelos de Batty e Pris en relación co lume. Mitológicamente pensábase que os louros eran fillos dos deuses (Tyrrel).


• O lume é símbolo ao longo de toda a película de morte e destrución así como de admiración diante da beleza, como exposición da sensibilidade dos replicantes, para apreciar a beleza coma se de humanos tratásese.

A partida de xadrez non está elixida ao azar, senón que as posicións das pezas corresponden a unha partida disputada entre Anderssen e Kieseritzky en Londres, en 1851. Ees coñecida como "A Inmortal" e salienta por ser unha das máis brillantes xamais xogadas. Representa o enfrontamento entre humanos e replicantes; os replicantes representan aos peóns, que deben ser retirados un a un polos humanos.

A pomba simboliza a liberdade, na película aplícase á liberación de Batty mediante a morte.

Orión era un cazador semidios da mitoloxía grega que se jactaba de poder matar calquera tipo de besta. Na película Batty asocia a Deckard con Orión por que é un cazador de replicantes, que consegue cazar a todos por poderosos que sexan.

MARÍA CASTRO GÓMEZ

Blade Runner na Literatura

A pesares de estar enfocada como unha película de acción, cine negro situado no futuro, Blade Runner resulta ser tremendamente rica en canto a profundidade e plantexamentos. Escribíronse libros e libros sobre a película e centos de comentarios, alguns deles son:
A historia é unha adaptación basada no guión de William S.Burroughs a partir da novela Do Androids Dream of Electric Sheep? (¿Soñan os Androides con Ovellas Eléctricas?) (1972) de Philip K.Dick.
En Blade Runner intégranse, como nun collage xenérico, diversos xéneros e estilos cinematográficos: cine fantástico, ciencia ficción, terror, noir, thriller , psicoanalítico e romántico. Incluso a arquitectura da cidade e unha mezcla de diferentes estilos, a lo menos gótico, neorromántico, precolombino e oriental.
Blade Runner ten resonancias ideolóxicas coa novela Frankenstein de Mary Séller, onde o home se asume coma un Deus, e por este feito recibe un castigo.
Tamén hai numerosas alusións e referencias esplícitas a diversos textos bíblicos, especialmente en relación con Adán e Eva, Matusalén,o Fillo Pródigo, a crucufixión, a Epifanía e o Apocalipsis. Así por exemplo, na escena da morte de Roy Batty podemos recoñecer elementos coma un cravo na palma da súa man, a pomba que voa cara ó ceo no instante da súa morte, a súbita iluminación en claroscuro dunha zona do ceo e unhas lexanas badaladas na banda sonora. Además Blade Runner está construida a partir de alusións interdiscursivas de carácter anácronico, é dicir, coma hibridación xenolóxica e pastiche postmoderno de diversos discursos semióticos. Tamén podemos encontrar unha reformulación irónica no mito da femme fatal pois aquí a muller(replicante) é simplemente humana e contradictoria, ó mesmo tempo , nesta historia hai tamén unha reversión paradóxica dos finais utópicos e distópicos da ciencia ficción. Por último é unha versión actualizada do mito de Gólem, unha reflexión sobre os riscos morais das novas tecnoloxías e existem diversos cómics de acción en relación coa película.

Manuel Pena Fernández

LA SOCIEDAD TECNOCULTURAL

La escenificación futurista de Blade Runner se concreta en Los Ángeles en el año 2019. Se presenta una mole urbana en la que no se observan rasgos ecológicos algunos, exceptuando en la Versión Internacional donde, al final, se puede ver un bosque. Es una ciudad con una "suciedad estructural" y con una penitente contaminación acústica. Se hace clara la existencia de un éxodo a colonias en otras partes de la galaxia. Una huida probablemente motivada por la destrucción de los espacios naturales, la sobrepoblación y la polución. La visión aérea que tenemos de la ciudad es indicativa de la evolución tecnológica. La visión a nivel callejero es la una ciudad superpoblada, sucia y congestionada. Una ciudad llena de mezcolanza racial donde se habla un idioma, la interlingua, conjunción de lenguas asiáticas y occidentales. Una ciudad que teledirige a la gente mediante semáforos parlantes y señales luminosas. Por otro lado, se presenta una ciudad vaciada donde habitan seres extraños o deformes, seres pertenecientes a las infraclases. En cualquiera de los dos niveles mencionados se hace patente la importancia de la publicidad; indicativa de una potenciada perpetuación en Blade Runner de la sociedad de consumo actual. Con ello se quiere sugerir, no sólo que la mayoría de la población puede satisfacer cumplidamente algo más que sus necesidades elementales, sino que además está impelida a hacerlo.
La puesta en escena futurista de la sociedad en Blade Runner está contextualizada en el ámbito de lo que conocemos hoy como sociedad masa. En Blade Runner, el planeta es una sola sociedad. Además, el film refleja esa disolución de los grupos primarios y de los lazos primordiales de lealtad y afecto bajo las condiciones de la sociedad masa. Según se connota en Blade Runner —mediante un constante movimiento de masas sin que se sepa a dónde van (si es que van a alguna parte)— estamos ante "una humanidad sin comunidades en la que simultáneamente hubieran desaparecido las clases, lo cual no entrañaría necesariamente una sociedad igualitaria, pues no impediría el ejercicio exclusivo del poder por parte de élites privilegiadas [corporación Tyrell] ni tampoco la ausencia de clases sociales.
La sociedad en Blade Runner vive en un mundo tecnocultural. Tras la exposición de una firme duda en el optimismo científico, Blade Runner va más allá al negar la creencia en la posibilidad y conveniencia de tecnificar todo problema vital mediante su solución experta o mecánica. La película es una tesis contra el optimismo tecnocrático, producto del cientificismo y la tecnocultura. Prueba de ello es la incapacidad que tiene la tecnología de resolver los problemas vitales de los seres que ha posibilitado crear, lo cual se nos muestra a lo largo de toda la película mediante la recurrencia constante a símbolos, y por extensión a la mitología y religión. A través de Batty, en Blade Runner se expone la idea de que el sentido primario de la vida es biográfico, no biológico. A diferencia de la cultura, la tecnocultura es incapaz de propiciar un marco de respuestas a las necesidades imperiosas de lo mágico, lo sagrado, lo misterioso, lo bello o lo trascendente. Es incapaz de posibilitar la exploración de ese carácter de comunión entre los seres humanos propio de la cultura. Como producto de ello, la sociedad en Blade Runner es individualista y está atomizada.

¿De onde provén o título de “Blade Runner”?

Blade Runner tomou o seu nome prestado dunha novela francesa de ciencia ficción escrita por Alan E. Nourse. Por outra parte outro escritor William Burroughs había escrito nos anos cincuenta un libro titulado, "Blade Runner. The film" (parece incríble, ¿verdade?). Polo cal os productores da película tiveron que pagar os correspondentes dereitos pola utilización e puxeron unha mención de agradecemento nos créditos finais.O significado da expresión "Blade Runner" equivale a algo así como "o que corre co traseiro", e a Ridley Scott pareceulle un titulo apropiado para o seu proxecto.Preguntado ao respecto declaraba o siguinte : "¿Soñan os androides con ovellas eléctricas? É perfecto para un libro, pero como titulo dun film..., ¡basta para que sexa clasificado inmediatamente dentro da categoría de películas de arte e ensaio!. "Blade Runner" soaba ben para referirse a un oficio. Non soamente a causa da palabra "Blade" (folla, traseiro); a asociación das dos palabras, a enerxía que se desprendía delas, agradabame moito. Por iso pareceume un bo título para o “ film."

NOA POSADA RODRIGUEZ

Os personaxes

Deckar (Blade Runner): desempeña o papel de policía encargado de eliminar ós replicantes. O seu nome na realidade é Harrison Ford. Non se sabe moi ben se Deckar era un replicante ou non, xa que na versión inicial de Blade Runner da a entender que non é un replicante. Ford buscaba un papel dramático.
Roy: líder dos replicantes. O seu nome na realidade é Rutger Hauer. Hauer deu unha breve actuación como líder violento e complexo dos replicantes que non tiña nada que perder.
Rachel: replicante perfeccionado. O seu nome na realidade é Sean Young. A imaxe da “perfección” femenina os 22 anos. Young todavía conta a Blade Runner como unha das películas preferidas, a pesar dos roces con Ford e Scott debido a súa inexperiencia e idade.
Pris: replicante. O seu nome na realidade é Daryl Hannah. Hannah pon en evidencia a inocencia peligrosa dunha replicante namorada de Roy Batty.
Leon: replicante. O seu nome na realidade é Brion James. Aínda que a simple vista parece un replicante usado pola súa forza, Leon tiña certa inteligencia intuitiva, que lle permitiu casi matar a Halden, torturar a Chew, e atacar por sorpresa a Deckard.
Zhora: replicante. O seu nome na realidade é Joanna Cassidy. Zhora transmite a unha muller forte que viu o que a peor humanidade pode ofrecer.
J.F.Sebastián: deseñador xenético. Ten unha alteración xenética de envellecemento prematuro. O seu nome na realidade é William Sanderson. Xenio taciturno e solitario, que proporciona un retrato compasivo pero obediente a humanidade.
Tyrell: creador dos replicantes. O seu nome na realidade é Joe Turkel. Ten unha voz penetrante, confiada e engrandecido sobre si mismo. Este magnate corporativo dirixía o avance científico e o desarrollo dos replicantes, creando unha recreación gradual da esclavitude.

Ilduara

LECTURA FILOSÓFICA DA MORTE, A DATA DE CADUCIDADE .... EN BLADE RUNNER

O obxectivo dos replicantes é prolongar a súa corta existencia, non sei se sería correcto chamala vida, a pesar de o seu ambicioso xefe desexe a inmortalidade. Para este van buscando un a un os principios da súa creación: Hannibal Chew encargado de crear os ollos, JF Sebastián deseñador xenético e por último o Dr. Eldon Tyrell creador xenéntico dos replicantes, encargase de deseñar os seus cerebros. Os replicantes van encontrando en orden a estos personaxes, sempre buscando as mesmas despostas

O medo á morte tanto de forma natural como en forma de blade runner que lles persigue, os replicantes enfrentaranse de forma suicida, a pesar de que non todos da mesma maneira. A facción ente o amor da vida e o medo á morte xogarán un papel moi importante na mente destes personaxes clónicos.

No medio da vida e a morte sempre encontrarase o amor. Os dous protagonistas, o bo e a rapaza, Deckard e Rachel, xurde o amor. Pero non é unha relación normal. Home e replicante. A Rachel quedanlle pouco tempo neste mundo. É un amor imposible, destinado ó sacrificio e ó sufrimento.


Un dos valores que ten importancia nesta película é a liberdade: Os replicantes queren rematar cos blade runner para poder ser libres e da mesma maneira Deckard quere rematar cos replicantes para poder ser libre e deixar de ser policía, porque desta maneira vese claro cando ó final da película vaise da cidade nun coche con Rachel.
Outro valor importante é o da vida: Os replicantes saben que teñen fecha de caducidade de catro anos e por iso deciden ir a buscar a JF Sebastián para que lles delimite a súa vida e poidan ser persoas normais.
O último valor é o do amor: Cando Deckard enterase de que Rachel é unha replicante e a pesar de que el sabe que debe matala porque son as ordes que tiña, decide deixala con vida xa que estaba enamorado de ela desde o primeiro momento.

O contravalor que máis se nota é o da morte, xa que durante toda a película está morrendo xente. Ademáis é a causa principal que teñen os replicantes para perseguir ós creadores e ós blade runner: queren morrer e se non consiguen vencer morreran.

Algunhas das preguntas que se fan os replicantes son:
¿De onde vimos? ¿A dónde iremos despois da nosa morte? “Pero… ¿Quén vive?
Cando os replicantes non saben de donde veñen nin a donde iran logo da súa morte, significa que viven e morren dunha forma confusa, sen saber nin comprender realmente o sentido da vida.


Ana

A publicidade

A publicidade ten un papel importante en Blade Runner , porque parece que domina a unha sociedade na que case todo se reduce a comprar e vender e na que os únicos puntos de luz e cor que aparecen na escura cidade, encóntranse nos anuncios publicitarios. O fin que ten teñen é de impactar ó espectador, cunha iluminación contrastada e violenta. Esta técnica non fora utilizada anteriormente no cine, e despois de Blade Runner ,utilizaráse moito máis en moitas películas.

Os anuncios aparecen ocupando os laterais dos edificios, sobresaíndo das paredes ou incluso nun dirixíble que recorre toda a cidade. O punto en común entre estes anuncios é que as mulleres que aparecen neles, e tamén que o idioma utilizado nos carteis, son de orixe asiático e esto parece indicar, que existe unha dominación económica asiática.

Ridley Scott a parte de dirixir cine, tamen dirixiu anuncios publicitarios de gran éxito que influíron na estética da publicidade dos anos oitenta. O estilo do director releva a importancia do visual e nesta película, reflícteo coa publicidade ca cal, pretende trasmitir ó público o que quere decir e expresar dunha forma breve e efectiva.

Sara

Blade Runner e o cine negro

O cine negro ou o cine de gansters é un xénero cinematográfico que desenrolouse en Estados Unidos durante a década comprendida entre ó 1940 e 1950. Normalmente considérase como a primeira película deste xénero a "El halcón maltés" de John Huston, con Humphrey Bogart e Mary Astor, estrenada no 1941. As películas caracterizadas como pertencentes o cine negro xiran arredor de feitos delictivos e criminais cun forte contido expresivo e unha impactante estética visual. A súa construcción formal está preto do expresionismo. Emprégase unha linguaxe oculta e metafórica onde se describe a escena caracterizada por unha iluminación tétrica en claroscuro, escenas nocturnas con humidade no ambiente, xógase co uso de sombras para exaltar a psicoloxía dos personaxes, o uso do branco e negro...A personalidade dos personaxes son difíciles de establecer e as fronteiras entre bos e malos difumínanse e o heroe acostumbra a ser un "antihéroe” atenazado por un pasado
oscuro.

A película Blade Runner transcurre nunha versión diatópica da cidade de "Los Ángeles" durante o mes de novembro do ano 2019. Pertence o xénero do cine negro, pois contén e explora convencións tales como a muller fatal, a narración en primeira persoa e a cuestionable perspectiva moral do heroe ou protagonista. A obra penetra nas implicacións futuras da tecnoloxía no ámbito da sociedade, achegándose o pasado co uso da literatura, o simbolismo relixioso, os temas dramáticos e clásicos do cine negro.
A cidade en Blade Runner é unha mestura futurista con cheiro a comida rápida. A noite de eterna duración, a magnífica atmosfera lograda a través dunha serie de sombras que enfatizan a cara sempre oculta dos protagonistas e antagonistas do filme, personaxes dominados polo alcohol, a actitude do propio xefe do protagonista "Deckard".
En definitiva, Blade Runner está axeitadamente emparentada cos filmes de índole criminal, con policías de dubidosa moral, confidentes que véndense o mellor postor...todas estas características aqui recollidas, que ao ser analizadas, pódense perfectamente exemplificar no filme Blade Runner.

Jorge Abad Armada

INSPIRACIÓNS DO FILME

O guión orixinal de Hampton Fancher estaba baseado libremente na novela de Philip K. Dick. Sen embargo, o guión de Fancher enfocábase máis nos problemas do entorno e menos sobre as cuestións de humanidade e fe, que era a parte central da novela.

Blade Runner é unha adaptación da novela "¿Soñan os androides con ovellas eléctricas?", orixinal dunha dos máis reputados autores da ciencia ficción, Phllip. K. Dick(xa mencionado anteriormente), e de quen se adaptaron outras obras para filmes de ficción. Esta novela data de 1968 e fixa a constante do escritor en torno ao tema de identidade. Co esquema xeral dun cine de corte clásico, baseado nos parámetros de clausura e transparencia enunciativa, que pretende partir do relato en primeira persoa por parte dun detective ó estilo Marlowe, para construir unha película estrictamente narrativa, na versión de 1982 traiciona as aspiracións do equipo autoral (guión e dirección, esencialmente). A voz en off soa en tal caso como unha explicación reiterativa e situacional da acción que se mostra, obligando a un proceso de identificación do espectador co personaxe de Deckard, tomado claramente como humano; exerce un proceso de clausura con outra serie de explicacións sobre a lonxevidade de Rachel en un suposto por venir felix para ambos protagonistas.

Outras inspiracións e detalles a ter en conta:
---- A fotografía que Deckard encontra na casa de Leon está inspirada nun cadro de Jan van Eyck chamado "O matrimonio Arnolfni".
Esta obra caracterízase por:
- Ser un cadro cheo de enigmas así como de beleza.
- Creése que o marido é Giovanni, casado con Giovanna Cenami. Representa a un matrimonio dun dos membros da familia Arnolfini.
- Unha das cousas que máis chama a atención é que hai unha inscripción no muro de fondo na que se pode ler:"Jan van Eyck estivo aquí".

----Díxose que a obra Edwar Hoppe influíu sobre a película. A continuación, algunhas das súas características:
- É o cadro máis representativo da pintura de Hopper. Está captando unha mirada hacia o restaurante Phillies dun barrio de Nova York. No seu interior a vida transcurre en monótona e fotográfica normalidad. Unha parella conversa mentras intercambia algunhas palabras có camareiro, que fai tempo prolongandoa recollida dos últimos enseres.

----Batty fixo un comentario en referencia á porta de Tannhauser con relación a algún lugar ou fenómeno astronómico. Tannhausser foi un personaxe lexendario da literatura alemana que inspirou a Richard Wagner.







jAkObO

O posmodernismo en Blade Runner

BLADE RUNNER inaugurou no cine a estética posmoderna.As súas características son como por exemplo a convivencia de diferentes etnias no mesmo radio urban, a calidade babélica do linguaxe, o hiperdesarrollo técnico que plantean os escenarios, o ambiente sofocante e apocalíptico, a ausencia de luz natural e a publicidade para chegar o espectador unha interpretación acerca do futuro.
Nesta película podemos decir que o seu director Ridley Scott elaboraría un discurso crítico acerca dese mundo do futuro, por exemplo mostranos
a cidade de Os Ánxeles de 2019 contaminada e chuviosa. Toda a película e o desarrollo dunha contradicción.A estética posmoderna pode ser unha excusa para que a xente reflexione sobre o que pode pasar nun futuro e que ela podeo cambiar.
A película transcorre na cidade de Os ÁnXeles, onde a rúa esta chea de vendedores ambulantes xeneralmente asiáticos. Aparecen varios anuncios publicitarios de Coca-Cola.Os coches son futuristas como as brigadas de policía.Na película mostranse edificios que existen na realidade na ciudade.O vestiario é futurista, pero con características daquela época, con cores oscuros.O clima da película podemos decir que é triste, porque sempre e de noite e aparece chovendo. Esta mezclado con cores oscuros que van acompañados de pouca luz.
A película describe un futuro no cal seres fabricados a través da inxeniería xenética, os que que denomina replicantes.Estes replicantes, especialmente os modelos Nexus-6 fabricados por Tyrell Corporation, parecen ser seres humanos, pero diferencianse deles que non tiñen sentimentos.
A posmodernidade deixase patente en toda a película, porque intenta chegar ó espectador un novo proceso cultural.
Na película os xéneros que predominan son o cyberpunk e a ciencia-ficción.
Podemos definir como o Cyberpunk como un subxénero dá ciencia-ficción, coñecido polo seu enfoque de "Alta tecnoloxía e baixo nivel de vida”. Os personaxes do cyberpunk clásico son seres marxinados, alonxados, solitarios.A vida diaria é impactada polo rápido cambio tecnolóxico e a modificación invasiva do corpo humano. O cyberpunk predomina moito na película xa que nela aparecen novas tecnoloxías y el bajo nivel de vida por los replicantes.
Tamén pertence ao xénero de ciencia-ficción que é un xénero onde os seus relatos producen avances científicos e tecnolóxicos, presentes ou futuros, sobre a sociedade ou os individuos. No século XX experimento un gran éxito tanto na literatura como na arte. Sen dúbida, este xénero e o que máis predomina na película, xa que todo e moi surrealista, con moita tecnoloxía e moitos efectos especiales.
En Blade Runner presentasenos unha fabricación de robots humanoides cuxa meta é chegar a ser o más parecidos os humanos posible.Esto presenta evidentes desventaxas, xa que o estar proscritos os replicantes na Tierra, debe existir un método fiable para identificalos. Este método e o test Voight-Kampff.
El test Voight-Kampff, tamén chamado "test de empatía" basase nun defecto na personalidade dos replicantes. Dito defecto consiste na ausencia de empatía (capacidade para identificarse emocionalmente con outros seres) e, mediante este test, pretendese conseguir unha resposta emocional que probe a naturaleza do individuo en cuestión.
O test Voight-Kampff consta dunha serie de preguntas que hai que contestar o más rapidamente posible. Con isto pretendese medir o tempo de reacción.
También se encuentra otra máquina llamada Máquina Esper.
En Blade Runner aparecen unha serie de vehículos futuristas, algo así como "coches voladores", chamados Spinners.
Un Spinner é algo asi como un jet personal, e capaz de realizar desplazamentos verticais (o estilo do Harrier británico) e horizontal e, o parecer, ten unha maniobrabilidad bastante boa.
.

Jénnifer

¿Quén somos?

ALTERNATIV@S, unha clase de 1ºBAC do IES Lucus Augusti da cidade de Lugo(Galicia) que traballaremos distintas películas ao largo do curso e das cales os iremos dando conta aquí para que así podades informaros sobre elas, contrastar ideas ou opinións ou, simplemente, disfrutar da maxia da análise do cine.

Esperamos que vos guste y que disfrutedes desta páxina tanto ou máis que nós. Non o facemos buscando fama ou cartos senón polo mero feito de aportar máis cultura cinematográfica á nosa sociedade.

Inaugurámonos como "alternativa replicante" polo mero feito de que nós tamén nos consideramos replicantes ó ter un criterio analítico sobre á vida.

Empezamos cun clásico que todos conoceredes, Blade Runner, unha película dos anos oitenta que trata unha realidade futura. A continuación, os comentarios dos meus compañeiros e o meu propio sobre distintos aspectos da película.

+