O relato busca explotar con forza o patetismo nos personaxes, pintando unha familia disfuncional con cada un das súas compoñentes á deriva. O pai, un loser absoluto que, paradoxicamente, intenta vender un programa para converter aos individuos en “gañadores totais”. A nai, desbordada por todas as responsabilidades. O tío, homosexual que sufriu serios traspés no terreo persoal e profesional, chegando incluso a intentar suicidarse. O avó, seudofascista drogadicto que chegou a un punto da súa vida en que non lle importa dicir o que se lle canta, por máis ofensivo ou blasfemo que soe. O fillo, adolescente en crise que fixo un voto de silencio total, como mostra de odio e desprezo a todos (agás ao seu admirado Nietzsche). A hijita, pequena obsesionada coa beleza que se atopa coa oportunidade de participar nun concurso a nivel nacional, onde elixirase á nena máis linda de todas. O concurso en cuestión é en California, moi lonxe de Albuquerque, en Novo México, onde vive esta familia. En consecuencia, todos embárcanse nun tormentoso viaxe a bordo dunha camioneta escanastrada.
O mencionado patetismo constrúese segundo situacións onde convive o dramático (a morte, a perda, a frustración amorosa) co hilarante (unha camioneta que non ten forma de frear, para dar un exemplo concreto). Por momentos chégase ao grotesco, con verdades reveladas e momentos de estallido. E a medida que achégase o final da viaxe, máis se intensifica ese tono.
Na secuencia final, o filme (os realizadores) expón súa tese. Alí tamén xorde o mellor e o peor desta película. O mellor é esa espontaneidade coa que os personaxes se defenden e reivindican a si mesmos, aceptando incluso as súas numerosas imperfeccións. Sostéñense malia todo e contra todo, a través de pequenos xestos, silenciosos pero de gran valor. O peor aparece cando os cineastas pretenden deixar a súa pegada poñendo en risco ás súas criaturas, ás que expoñen excesivamente. Cuestionan a unha sociedade de aparencias, que castiga aos que considera diferentes, pero utilizan os mesmos procedementos que critican.
Se hai algo inobjetable neste filme é a elección e performance do elenco. A maior forza expresiva provén das actuacións de Greg Kinnear, Toni Collette e, en especial, Steve Carell. Os seus traballos obsequian unha gratificación estético aos seus personaxes: convértenos en seres humanos belos nas súas imperfeccións.
Jorge Abad
O mencionado patetismo constrúese segundo situacións onde convive o dramático (a morte, a perda, a frustración amorosa) co hilarante (unha camioneta que non ten forma de frear, para dar un exemplo concreto). Por momentos chégase ao grotesco, con verdades reveladas e momentos de estallido. E a medida que achégase o final da viaxe, máis se intensifica ese tono.
Na secuencia final, o filme (os realizadores) expón súa tese. Alí tamén xorde o mellor e o peor desta película. O mellor é esa espontaneidade coa que os personaxes se defenden e reivindican a si mesmos, aceptando incluso as súas numerosas imperfeccións. Sostéñense malia todo e contra todo, a través de pequenos xestos, silenciosos pero de gran valor. O peor aparece cando os cineastas pretenden deixar a súa pegada poñendo en risco ás súas criaturas, ás que expoñen excesivamente. Cuestionan a unha sociedade de aparencias, que castiga aos que considera diferentes, pero utilizan os mesmos procedementos que critican.
Se hai algo inobjetable neste filme é a elección e performance do elenco. A maior forza expresiva provén das actuacións de Greg Kinnear, Toni Collette e, en especial, Steve Carell. Os seus traballos obsequian unha gratificación estético aos seus personaxes: convértenos en seres humanos belos nas súas imperfeccións.
Jorge Abad
No hay comentarios:
Publicar un comentario